Mashhur ginekolog professor shunday hikoya qilib bergan edi:
«Tug'ruqxonada ilk farzand
ko'rayotgan ayolning tug'ishiga
nimadir xalal berardi. Qarasak,
chaqaloqning boshi, qalin qizlik
pardasiga taqalib turgan ekan.
Shu pardani qirqqanimizdan
so'nggina bola bemalol tug'ildi.
Bu holni ayolning eriga aytib
berganimda, u ilk oqshomdan
buyon rafiqasini qiz chiqmagan
— nomussiz, deya o'ylab
hanuzgacha iztirobda yurganligi
ma`lum bo'ldi».
Fikrimizni davom etishdan oldin
yana bir maktubni ko'zdan
kechirsak:
«23 yoshga to'ldim. Mendan
katta akamni ikki marta
uylantirishdi. Ikkovlari ham,
afsuski, qiz chiqmadi. Endi meni
uylantirishmoqchi, ammo men
qizlarga mutloq ishonmayman.
Chunki orzularim akamnikiga
o'xshab chippakka chiqishidan
cho'chiyman. Yaqin bir do'stim
uylanishni rejalashtirayotgan qizi
bilan to'ygacha qovushib,
ko'nglini xotirjam etmoqchi.
Yevro'po mamlakatlarida ham
yoshlar to'ygacha bir necha yillar
davomida o'zlarini sinashadilar-
ku?! Men ham shunday yo'l
tutaymi? Qizlik pardasidan
mosuvo bo'lgan ayrim buzuqilar
nomus belgisini ba`zi do'xtirlar
yordamida tiklab olishlari
rostmi?»
Dastavval, bu masalaga tibbiy
nuqtai-nazardan yondoshishdan
oldin, ajdodlar o'gitlariga bir
nazar tashlash maqsadga
muvofiqdir. Zero, buyuk
mutafakkir Alisher Navoiy
«Hayosizda vafo yo'q, vafosizda
hayo yo'q», — deya bejiz
aytmaganlar. «Hayo -
iymondandir». Shu bois, bu
fazilat dinu diyonatli insonlarda
bo'lishi tabiiy. Yuqoridagi maktub
muallifining barcha qizlarga
ishonmasligi asossiz, albatta.
Shukrki, yurtimizda bokira, iffatli
qizlar ko'pchilikni tashkil etadi,
benomuslar esa barmoq bilan
sanoqli. Yevro'poliklarning
nikohsiz yillab «sinashish» uslubi
esa fahshdan o'zga narsa emas.
Zero, ulug'larimiz, to'ygacha
nomusdan mosuvo bo'lish
fohishalikdan dalolat ekanligini
bejiz fikratimizga singdirishmagan. O'zbekning «Onasini ko'rib, qizini
ol», — degan naqlida ham
chuqur mazmun bor. Zero,
diyonatli, soliha onalar, ahamiyatli
otalar tarbiyasidagi qizlar aslo
benomus bo'lmaydilar.