Bombay orzusi...
Havo namlikdan og'ir edi. Mumbay shahrining eski mahallasida, qadimiy ibodatxona xarobalari atrofida shamol yalpizning achchiq hidini olib kezardi. Rustam Ismoilov o‘ttiz to‘rt yoshida, Toshkentdan kelgan kino prodyuser. Rustam Boburiylar tarixi haqida film olish orzuyida yashaydigan kino prodyser. U har safar Hindistonga kelsa, kelajak rejalari uchun zamin hozirlash payida yursdi.
Man bozir ham, u o'zining fotoapparati bilan tosh zinapoyalar orasida yurar, har bir burchakni, har bir yorug'lik va soyani kuzatar edi. Uning ko'zlari professional boqardi. Yillar davomida yuzlab lokatsiyani ko'rgan, bo‘lsada bu joy boshqacha edi. Bu yerda tarix nafas olardi.
Uning ortidan yigirma yetti yoshli qiz ergashardi. Piriya Sharma. Go'zal, juda go'zal — lekin bu go'zallik kambag'allik changida yashiringan, kutilmagan paytda yorqin nurga aylangan quyosh nurlariga o'xshardi. Uning terisi zaytun rangli, ko'zlari katta, qora chuqur — xuddi qadimiy quduqlardek. Sochlarini oddiy orab bog'lagan, ammo ba'zi tolalar yuziga tushib, unga yovvoyi, tabiiy joziba berardi.
Piriya mahalliy gid sifatida ishlar edi. Undan oldingi uch gid Rustamni mamnun qilmagan edi. Barchasi shunchaki pul topish uchun ishlayotgan, til bilmas kishilar. Ularda hech qanday ruh, hech qanday his yo'q edi. Ammo Piriya boshqacha edi. U inglizchani juda yaxshi bilibgina qolmay, har bir tosh haqida jo‘shib hikoya aytardi. Uning ovozi nozik, sanatkorona ichki kuch bilan to'la edi. Rustam unga birinchi uchrashuvda e'tibor bergan edi. Faqat professional nuqtai nazardan qaragan edi. Endi esa...
Endi u uning ko‘kraklariga qarab qolardi. Ular oddiy sariy ostida pinhon edi, ammo ularning shakli, ularning harakati — Piriya gaplashganda, nafas olganda, kulganida — Rustamning diqqatini o'ziga tortardi. Yaxshi tarbiyali kishi sifatida, Rustam o'zini qoralardi, ammo ko'zlari o'z xohishlarini bilmay, qayta va qayta u tomonga burilar edi.
— Bu yer sehrli, — dedi Piriya, qo'lini tosh ustunlarga uzatib. — Qadimda bu yerda sevgiga ibodat qilingan. Sevgi va... boshqa narsalar.
Rustam qoshini ko'tardi.
— Boshqa narsalar?
Piriya kuldi — nozik, sirli kulgi.
— Kama Sutra bu yerda tug'ilgan, aka. Sevgi san'ati. Biz hindlar buni sharmandalik deb bilmaymiz. Bilsangiz bu hayot, aka...
"Aka" — u har doim shunday deb murojaat qilar edi. Rustam bu so'zni yoqtirardi va bir vaqtda yoqtirmasdi ham. Chunki bu hurmat belgisi bo‘lsada, shu bilan birga — oralaridagi masofani eslatuvchi so'z ham edi.
Quyosh botayotgan vaqtda, Rustam soatiga qaradi.
— Ketish vaqtimiz keldi, — dedi u.
Ammo Piriya bosh chayqadi.
— Yana bir joy bor. Hech kim bilmaydi. Eng go'zal joy. Ammo uzoq. Agar kechqurun qolsak...
Rustam ikkilandi. U mehmonxonaga qaytishi kerak, chunki ertaga boshqa manzilga uchish uchun belet olgan edi. Ammo Piriyaning ko'zlaridagi iltijo, uning ovozidagi yashirin nimadir...
— Mayli, — dedi u.
Ular yurishdi. Xarobalar ichra, yashirin yo‘lkalar bo‘ylab chuqur ketishdi. Piriya oldinda ketardi, Rustam uning yurishini kuzatib borardi. Piriyaning sonlar nozik tebranar, yalang oyoqlar, changlar orasida sirg'alib borardi. Go‘yo uning tanasi shivirlab hikoya aytardi — har bir harakat, har bir tebranishda.
Nihoyat ular manzilga kelishdi. Kichkina, yopiq hovli. Atrofda uch tosh devor, to'rtinchi tomoni esa ochiq — shaharning ufqini ko'rish mumkin edi. O'rtada qadimiy haykaltarosh asari — erkak va ayol bir-biriga quchib olgan, ularning tanalar bir-biriga o'ralgan, erotik, ammo shu bilan birga — ular uchun muqaddas.
— Bu yerga hech kim kelmaydi, — dedi Piriya jimgina. — Bu bizning sirli joyimiz.
"Bizning" — Rustam bu so'zni eshitdi. Kim bilan? Kim bilan sirli joy?
Piriya o'girildi va unga qaradi. Uning ko'zlari boshqacha edi. Bu nigohlarda, qat'iyat hihish aks etardi.
— Men aktrisa bo'lishni xohlayman, — dedi u, mungli ovozda — Men bilaman siz kino prodyusersiz. Men bilaman siz kuch egasisiz. Men... men hamma narsaga tayyorman.
Rustamning yuragi tez urdi. U tushundi, bu qiz nimani anglatayotganini.
— Piriya, men...
— Iltimos, — uning ovozi buzildi. — Mening oilam juda kambag'al. Mening akam kasalxonada. Biz pul topa olmaymiz. Men bilaman bu gunoh, lekin... men sizga o'zimni bera olaman. Agar siz menga yordam bersangiz.
Rustam orqaga chekinmoqchi bo'ldi. Bu noto'g'ri, u bunday paskash odam emas edi. U... lekin Piriyaning ko'zlari, uning tanasi, soyada qolgan beqiyos go‘zalligi, uning yalvorishlari...
— Sen... sen buni nima uchun qilyapsan? — so'radi u.
— Chunki men umidsizman, — javob berdi Piriya. — Va chunki siz... siz yaxshi odamga o'xshaysiz. Men sizga ishonaman.
Quyosh butunlay botdi. Osmon quyuq ko'k rangga kirdi. Yulduzlar paydo bo'ldi. Havoda issiqlik va namlik aralash edi.
Piriya yaqinlashdi. Uning nafasi Rustamning yuziga tegdi. U sekin, juda sekin qo'lini sarisiga olib bordi va birinchi qatlamni yechdi. Keyin ikkinchisini. Keyin uchinchisini.
Rustam harakatsiz turardi. Uning aqli "to'xta" deyardi, ammo tanasi boshqa narsa istardi. Qachonki Piriyaning sariysi yerga tushganda, uning katta ko‘kraklari to'liq ochilganda, to'q jigarrang so‘rg‘ichlari qiziqish uyg‘otganda, — Rustam nazoratini yo'qotganini, nafsi ustun kelganini sezdi.
U oldinga yurdi, Piriyani ohista quchib oldi. Uning qo'llari qizning beliga o'raldi, keyin yuqoriga ko'tarildi, emchaklarni ushladi. Ular qo'lini to'ldirdi, yumshoq, issiq... Rustam ohista siqdi, Piriya nafasini ichiga tortdi — og'riqmi yoki lazzatmi, Rustam buni ajrata olmadi.
U lablarni ohista o‘pdi, talabchanlik bilan ishtiyoq bilan o‘pdi. Piriyaning lablari ochildi, uning tili Rustamning tilini qabul qildi. Ular turgan joyda o'pishdilar, tanalar bir-biriga bosilgan, nafaslar qisqa, tez.
Rustam Piriyani ehtiyot bilan qo'lidan ushlab katta, yassi toshga yaqinlashdi. Atrofda qadimiy haykaltaroshlik asarlari, marmarga ishlov berilgan qismlar, o'yma naqshlar jim-jit turardi. Oy nuri hamma narsaga kumushsimon nur sochardi.
— Bu yerda... — pichirladi Rustam va Piriyani ohista toshga o'tqazdi.
Piriya qarshilik ko'rsatmadi. Uning ko'zlari yarim yumiq, nafasi tez edi. Rustam sekin, har bir harakatini sanab, uning qolgan kiymlarini ham yechdi. Har bir kiyim yerga tushganda, Piriyaning tanasi yanada ko'proq ochilardi — kumushrang oydin ostida uning terisi marmar kabi porlardi.
Nihoyat, u butunlay yalang'och qoldi. Rustam bir zum to'xtab, unga qaradi. Piriyaning tanasi go'zal — yosh, tetik, hayot bilan to'lgan. Uning ko'kraklari to'liq, dumaloq, uchi pushti-qizg'ish edi. Qorni tekis, kindigi ostida nozik yo'l bor edi. Sonlari keng dumbalari yumshoq va to'liq — aynan hind ayollariga xos nafosat. Sonlarining orasida shahvatni qo‘zg‘ovchi qora tuklar to'plami bor edi. U yer sirli, tirtiq narsani yashirgan.
Rustamning tanasi javob berdi. Uning shimining ichida olati qotib, og'riq keltira boshladi. U o'z kiyimlarini yechdi — avval ko'ylak, keyin shim. Shimini yechganda, olati erkinlikka chiqdi — og‘ir, qaramtr, boshi allaqachon nam, venalar shishgan, hayot bilan pulsatsiya bo‘layotgan jonli azo.
Piriya unga qaradi. Uning ko'zlarida qo'rquv va qiziquvchanlik aralashdi — u ilgari hech qachon erkakni bunday ko'rmagan edi. Olat unga qo'rqinchli tuyuldi — bunday katta narsa uning ichiga qanday sig'adi?
Rustam toshga yaqinlashdi, tiz cho'kdi. U Piriyaning oyoqlarini ohista ochdi va ularni ko'tardi. Oyoqlar havoda, tizzalari bukilgan, ichki sonlar ochiq. Uning ayolligi endi to'liq ko'rinib turardi — pushti-qizg'ish rangli, ichki lablari biroz shishgan, kichkina, ammo allaqachon boshqa rangda — quyuqroq, qonli, qo'zg'algan. U nam edi — u yerda bir-ikki tomchi sharbat allaqachon paydo bo'lgan edi.
Rustam o'z olatini qo'l bilan ushlab, Piriyaning sonlari oldiga keltirdi. Boshi lablar ustiga tegdi. Issiq, namli teginish, Piriyaga signal bo‘lib, uning butun tanasi taranglashdi.
Rustam bosim bilan surmoqchi bo'ldi, ammo Piriya to'satdan qo'lini ko'kragiga qo'ydi.
— Iltimos... sekin, — dedi u, ovozi titrab. — Men... men birinchi marta.
Rustam to'xtadi. Uning yuragida nimadir sindi. Bu so'zlar — "birinchi marta" — hammasi real ekanligini eslatdi. Bu qiz o'zini qurbon qilyapti. U hali qiz bola, Rustam uning haytidagi birinchi erkak bo'ladi. Vijdon huruj qildi — bu to'g'rimi?
— Piriya, biz buni qilmasligimiz kerak, — dedi u, ovozi og'ir. — Sen...
Ammo Piriya bosh chayqadi, uning sochlari toshga yoyildi.
— Yo'q. Men xohlayman. Iltimos, aka. Men sizga ishonaman. Men... men sizni xohlayman.
Bu so'zlar — "men sizni xohlayman" — Rustamning oxirgi himoyasini buzdi. Vijdon hali ham huruj qilardi, ammo nafs kuchliroq edi. U o'zini tuta olmadi.
U yana bosim bilan surdi. Asbobning boshi asta-sekin, juda sekin Piriyaning jismiga singidi. Teshik tor edi — juda tor. Har bir millimetr qiyinlik bilan kirar, go'yo tana kirishga qarshilik ko'rsatgandek. Piriya tishlari bilan labini tishladi, uning ko'zlari yumildi, tanasi yanada taranglashdi. U og'riqni his qilardi — o'tkir, kuydiruvchi og'riq.
Rustam to'xtadi, atigi yarim boshi ichida.
— Piriya, — pichirladi, ter bosgan yuzini qizni yanog‘iga bosib, — Joninga ozor beraman...
Piriya bosh irg'adi. Ha. Davom ettiring degandek, nim tabassum qildi.
Rustam yana surdi. Asta-sekin, ehtiyotkorlik bilan. Yanada chuqurroq kirdi — bir santimetr, ikki santimetr. Va keyin u to'siqqa duch keldi — yupqa, ammo sezilgan narsaga. Qizlik pardasiga.
Rustam nafas oldi. Haqiqatan ham birinchi marta. U bir lahza ikkilanib qoldi, keyin qaror qildi. U bir zarbada, quvvat bilan surdi.
Parda yirtildi.
Piriya baqirmadi, ammo elektr kabi o'tkir og‘riq butun tanasini larzaga soldi. Uning yuzida o‘sha narsa aks etdi. Keyin u Rustamni ohista quchdi, ko‘zlarini yumdi... Zarracha, zarracha afsus, pushaymonlik yo‘q edi, aksincha berkitmoqchi bo‘lgan zavq, qoniqish, hayajon. U nihoyat ayol bo'lgandi.
Rustam harakatsiz yotdi, olat to'liq Piriyaning ichida ushlab, tanasiga moslashtirishga imkon berdi. U uning yuziga qaradi — ko'zlar yumiq, yonoqlarda yoshlar, ammo labida kichik tabassum bor edi.
— Yaxshimisan? — pichirladi Rustam.
Piriya bosh irg'adi. U og'riqqa o'rganardi, og'riq asta-sekin sust tortdi, keyin umuman yo'qoldi.
— Hammasi yaxshi aka, — pichirladi u.
Rustam sekin harakatlanishni boshladi — oldinga, orqaga, oldinga, orqaga. Har bir harakat Piriyaning tanasiga yangi his olib kelardi. Azosi ichidagi bo'shliq tor edi, issiq edi, nam edi. Har bir surish olatni qisardi, har bir tortish uni ingratardi. Rustam zavqdan ko'zlari yumildi — bu hissi nihoyatda kuchli edi.
Piriyaning og'rig'i butunlay yo'qoldi va uning o'rniga boshqa his keldi. Igari hech qachon his qilmagan zavq. Bu zavq uning sonlari orasidan boshlandi va butun tanasiga tarqaldi — qornigacha, ko'kragigacha, qo'llarigacha. U boshini erkin tashladi, oyoqlarini Rustamning beliga ko'tarib oldi, sonlari uni o'ziga tortdi, hamma harakatiga javob berdi.
Uning ko'kraklari tepada-pastda sakrardi, har bir Rustamning surishida. Ko'krak uchlari qotib, Rustamning ko'kragiga tegib, unga ham zavq keltirardi.
Rustam tezlashdi. Uning nafasi qattiq, tanasi terga botgan edi. Asbob shitob bilan ichiga sirg'alib, har bir kirganda Piriyaning tanasini qaltiratar, har bir chiqishda uni ingratardi. Tovushlar eshitilardi — nam, shahvoniy tovushlar, tanalar teginishi, nafas olish, ingrashllar.
Zamin sokin edi. Qadimiy haykallar ularni, tosh ko'zlari bilan sokin kuzatar, go'yo ular ham bir paytlar shunday bo‘lganlar, go'yo ular ham bu ehtiros olovini bilishgan.
Kokda suzayitgab oy nuri ikki tanani yoritardi — yalang'och, bir-biriga yopishgan, harakat qilayotgan.
Piriyaning tanasi nimadir his qila boshladi — kuchayib borayotgan taranglik, zavqning jilovsiz to'lqini. Uning ichi olatni qisa boshladi, ichki mushaklar pulsatsiya qildi, go'yo tanasi o'zi biror narsaga intilgandek. U birinchi marta orgasm yaqinlashayotganini his qilardi — ilgari hech qachon bunday ilohiy tuyg‘ini his qilmagan edi.
— Rustam... aka... men... — pichirladi u, ammo so'zlar tugamadi.
Rustam bu momentni his qildi. U tezlashdi, yanada qattiqroq surdi, yanada chuqurroq kirdi. Har bir harakat Piriyani cho'qqiga yaqinlashtirardi.
Keyin — portlash. Piriyaning butun tanasi qotdi, mushaklar siqildi, Qin devorlari asbobni shunday qattiq qisdiki, Rustam harakat qila olmadi. Zavqning to'lqini uning tanasidan, boshdan oyoqqacha silkitib o‘tdi. U boshini burdi, og'zini ochdi, ammo tovush chiqmadi — faqat jimgina nafas, jimgina ingrash. Ko'zlari ochildi, ammo hech narsa ko'rmadi — faqat oq, faqat nur, faqat zavq.
Rustam buni his qildi, o'zini ushlay olmadi. Piriyaning azoyi asbobni shunday qattiq qisdiki, u chidolmadi. U oxirgi marta irodasi jamlab, belini tortdi, asbob teshikdan chiqib sonlar orasiga qisldi. Issiq suyuqlik oqimlari sonlar orasidan o‘tib ketdi.
Rustam Piriyaning ustida yiqildi, nafas olishga harakat qildi. Ikkalasi ham jim yotardi, tanalar hali birlashgan, terlar aralashgan, yuraklar tez uradi.
Tashqarida dunyo oqib o‘tardi. Ammo bu yerda, Koma Sutra harakatlarini ifodalagan tosh haykallar ostida vaqt to'xtabgandek edi. Tish supa ustida, ikki inson, ikki tana, ikki yurak — va ular o'rtasida yangi paydo bo'lgan ilohiy aloqa, poyon topib borardi.
Ular shunday yotishdi — necha minut, necha daqiqa, hech biri buni o‘ylamasi. Osmonda yulduzlar jimgina ularni kuzatardi. Qadimiy tosh haykallar ularning sirini saqlamoqchidek, gung edilar.
Nihoyat Rustam Piriyadan ajraldi. Olati yarim qotgan, kiyimlarini paypaslaydi. Piriya qon va sperma aralashmasidan bulg‘angan tanasiga qaramaslikka urunadi.
U shunchaki yotadi, ko'zlari osmonga qadagan. Uning yuzida hech qanday ifoda yo'q edi.
— Sen yaxshimisan? — so'radi Rustam.
Piriya sekin bosh irg'adi.
— Ha, aka.
Rustam kiyinishni boshladi. Piriya ham o‘rnidan turib, sariysini o‘ray boshladi. Ular jim edilar, bir necha daqiqa so'zlar kerak bo‘lmadi.
Nihoyat Piriya gapirdi:
— Siz menga yordam berasizmi?
Rustam unga qaradi. Bu qizning ko'zlarida umid bor edi — so'nmas, cheksiz umid.
— Men... men harakat qilaman, — dedi u.
Bu yolg'on edi. U bilardi ki, u bu qizga hech qachon yordam berolmaydi. U ertaga uchib ketadi va hech qachon qaytmaydi. Vijdon yana huruj qilardi, bu qizni o‘z xirsi uchun qurbon qilganini bilardi.
Ammo Piriya ishondi. Yoki ishongandek ko‘rindi. U tabassum qildi — g'amgin, lekin yurakdan tabassum qildi.
— Rahmat, aka.
Ular xarobalardan chiqishdi. Shahar ularni kutayotgan edi — shovqinli, iflos, befarq.
Rustam shoshardi, ayni dam vijdon huruj qilardi. U vadasini bajarishga urunib ko‘rmoqchi edi. U Piriyadan bir suratga olishni so‘radi, u rozi bo‘ldi. Rustam taksiga o'tirdi. Piriya qo'l silkidi.
— Xayr, aka.
— Xayr, Piriya.
Taksi harakatga keldi. Rustam orqaga qaradi — Piriya hali ham turgan edi, qo'lini silkitayotgan. Keyin u olaman oraliqida yo'qoldi.
Rustam mehmonxonaga yetdi. U dush oldi — uzoq, issiq dush. Lekin u o'zini toza his qilmadi.
Vijdon hamon huruj qilardi. U nihoyat harakatga tushdi. Taqchil tanishlari orqali, bir necha hind hamkasblari bilan bog‘landi. Ularga Piriyaning surat va malumotlarini yubora boshladi. No...No...No... o‘nlab rat etishlar ichidab birgina ijobiy javob oldi.
Vaqti tig‘iz edi, shunga qaramay u Nathan Asher bilan uchrashdi. U Piriyani tavsiya qilar ekan, bu erkak ko‘zlarida shahvatparastlikni ilg‘adi... Ammo...
U mehmonxona qaytdi yotoqqa yotdi va Piriyani o'yladi. Uning tanasini, uning ko'zlarini, uning umidini. Va u bilardi ki, bu xotira uni umrining oxirigacha ta'qib qiladi.
Ertasi kuni u uchib ketdi. Mumbaydan. Hindistondan. Piriyadan.
Bir oy o'tdi. Ikki oy. Olti oy.
Rustam o'z hayotini davom ettirdi. Filmlar, loyihalar, muvaffaqiyat. Ammo har kecha, uxlashdan oldin, u Piriyani o'ylardi.
Bir kun u tasodifan, ijtimoiy tarmoqda bir film trellarini ko‘rib qoldi. Piriya aktrisa bo'lgan edi. Kichkina rol, kichkina film, ammo u ajoyib rol o‘ynagandi. Uning chexrasi bor edi — u kulayotgan baxtli edi.
Rustam tabassum qildi. Keyin yig'ladi, unsiz ko‘z yosh to‘kdi.
Chunki u bilardi. U bilardi ki, Piriya boshqa odamga, o‘sha men tavsiya qilgan prodyuserga o'zini bergan. Balki yana birovga. Ehtimol yana birovga.
Chunki Bombay orzusi — bu shunchaki orzu emas. Bu qon va shon narxiga olingan bilet.
Rustam bilvosita bu biletni bergan edi.
***
Hikoya shu yerda tugaydi. Rustam va Piriya hech qachon uchrashmadilar. Ammo ularning bir kechasi — qadimiy xarobalarida, haykaltaroshlik asarlari guvohligida — ikkalasining hayotini o'zgartirdi.
Rustam o‘z qalbida, gunohini saqlab qoldi.
Piriya, o'z orzusini.
Tamom.
Muallif: Oshiq