Жасурни “ЖАСУР” қилган воқеа

Жиззах вилоятининг чекка қишлоғидан чиққан Жасур исмли йигит ўқишга кириш учун Тошкентга йўл олди. Ота-онаси деҳқон эди, уйда қийинчилик бор эди. Жасур мактабни аъло баҳоларга тугатган, инглиз тилини ўзича ўрганиб, математикадан ҳам яхши биларди. Лекин қишлоқ мактаби имкониятлари чеклангани учун у Тошкентга келиб, тайёргарлик курсларига қатнашмоқчи бўлди.

Тошкентга келганида унинг пули жуда оз эди. Автобусдан тушиб, арзон хона излади. Ниҳоят, Чилонзордаги квартиралардан бир хона топди — ойига 500 минг сўм. Хона совуқ, эски ва тор эди. Қишлоқдан олиб келган 2 миллион сўмнинг ярми йўлга ва биринчи ойга кетди. Кундузлари курсларга қатнарди, кечалари эса иш изларди. Биринчи ҳафтада овқатга ҳам пул топа олмасди — фақат нон ва чой билан кун ўтказарди. Лекин Жасур таслим бўлмади. «Қишлоқдаги меҳнат мени чиниқтирган, бу ерда ҳам уддалайман», дерди у ўзига ўзи.

У учта фан бўйича тайёрланиши керак эди: математика, она тили ва инглиз тили. Шунинг учун кечалари тиним билмай ишларди, у ҳамма ишни қиларди, юк туширарди, доставка қиларди, магазинда маҳсулот таҳларди, муҳими иш бўлса, пул бўлса бўлди эди.

Секин-секин инглиз тилини билгани учун логистика марказига ишга кирдию, молиявий қийинчилик сал ортга чекингандек бўлди. Бошида ойлиги 300 доллар эди. У шунга ҳам хурсанд эди. Эндиги навбатдаги муаммо бўлса, уйқусизлик эди. У жуда кам ухларди, чунки ишдан тонгги соат 04:30 да чиқарди, дарс соат 9:00 да. Ва обед вақтида 2 соат вақти бўларди ухлашга.

Математика курси «Миллий университет» ёнидаги катта ўқув марказида бўлди. Биринчи дарсда профессор доскага мураккаб интеграл масаласини ёзиб, «7 дақиқа вақт бераман. Ким ечиб, изоҳлаб бера олади?» деди. Синф жим қолди. Жасур қўлини кўтарди, тахтага чиқиб, масалани тез ва аниқ ечиб, ҳар бир қадамни тушунарли қилиб изоҳлаб берди. Профессор ҳайратда қолди:

— Қаердансан, ўғлим? Буни қишлоқ мактабида ўргатмайдилар-ку!

— Жиззах вилояти, чекка қишлоқданман, — деди Жасур. — Лекин отам билан далада ишлаб, донни ҳисоблашга ўрганганман.

Синфдан қарсаклар янгради. Бир қиз «Вау, қишлоқдан шундай математик!» деб шивирлади.

Дарс тугагач, Жасур Лола исмли қизнинг ёнига борди. Лола — 19 ёш, узун қора сочли, ингичка белли, кўзлари ўтли қиз эди.

— Салом, мен Жасур. Сен бугун жуда диққат билан эшитдинг. Математикадан бирга ўқишни хоҳлайсанми? Менга баъзида қийин бўляпти, — деб биринчи бўлиб гап бошлади.

Лола кулди:

— Салом! Мен Лоламан. Сен ўзинг тахтада жуда яхши чиқдинг-ку! Қишлоқданмисан?

— Ҳа. У ерда электрик йўқ пайтларида ҳаммасини қўлда ҳисоблаймиз. Сен Тошкентликми?

— Ҳа. Лекин интегралларда мен ҳам адашаман. Яхши, бирга ўқиймиз. Лекин сен қандай қилиб шунча тез ўқийсан? Мен бир масалани 20 дақиқа ўйлайман.

— Оддийгина: қишлоқдаги сигирларни ҳисоблашдан бошлаганман, — деб кулди Жасур.

Улар дарсдан кейин марказ кафесида чой ичиб гаплашдилар. Иккинчи дарсдан кейин хиёбонда юришди. Учинчи дарсдан сўнг паркка боришди.

Паркнинг сокин жойида Жасур Лоланинг қўлини секин ушлаб, тўхтади:

— Лола, сен жуда чиройли экансан… Мен сенга қараб тура олмаяпман, — деди ва қизни ўзига тортиб, секин ўпди.

Лола аввал ҳайрон бўлди, лекин қаршилик қилмади. Улар паркнинг қоронғи бурчагида бир-бирини қучоқлаб, ўпишиб туришди. Яқиндаги чол «Эй, ёшлар, уйингизга боринглар!» деб ҳазил қилди. Жасур ва Лола кулгидан йиғлаб юборишди.

Бир ҳафта ўтгач, Лола ўзи таклиф қилди: «Менинг уйимга кел. Ота-онам кечгача ишда».

Лола ҳайрон бўлиб, лекин қаршилик қилмади. Ўпич тобора чуқурлашди. Жасур Лолани кўтариб, уни стол устига ўтқазди. У қизнинг кўйлагини секин кўтариб, қоринига ўпичлар ёғдирди, кейин кўкракларига ўтди. Лола нафаси тезлашиб, «Жасур… бу жуда тез…» деб шивирлади. Жасур жавоб бермай, унинг жинсини ечиб, оёқларини очиб, қўли билан унинг ҳўл жойини оҳиста силай бошлади. Лола инграб, қўллари билан Жасурнинг сочларини тортарди. Жасур тилини чуқур киргизиб, сўрарди. Кейин у ўрнидан туриб, шимни ечиб, қаттиқ аъзосини Лоланинг оғзига секин етказди. Лола уни оғзига олди. Жасур қизнинг бошини секин бошқариб, бир неча дақиқа шундай турди. Сўнг уни столдан тушириб, орқасидан қучиб, секин ичига кирди. Улар стол устида туриб жинсий алоқа қилишди – Жасур қаттиқ ва ритмик зарбалар берарди, Лола эса «Оҳ… Жасур… яна…» деб инграрди. Уларнинг биринчи мартаси шу столда, математика дафтарлари атрофида ўтди.Ишқий ўйинлардан кейин:

Улар ҳолдан тойиб, столга суяниб туришарди. Жасур Лолани қучоқлаб, унинг сочларини силарди. Лола Жасурнинг кўкрагига бош қўйди.

— Жасур… сен мени ҳайратда қолдирдинг, — деди у паст овозда. — Мен шундай бўлишини ўйламагандим.

— Мен ҳам. Сен жуда ширин экансан. Энди математика дарсидан кейин фақат сен ҳақингда ўйлайман, — деди Жасур кулги аралаш.

Улар диванга ўтириб, чой ичиб, узоқ гаплашдилар. Лола Жасурнинг қишлоқ ҳаётини сўради, Жасур эса унинг орзуларини тинглади. Шундан кейин уларнинг муносабати илиқ ва очиқ бўлди.

Она тили курсининг биринчи дарсида ўқитувчи «Навоийнинг “Хамса”сидан бир парчани ёддан ўқинг» деди. Жасур қўлини кўтарди ва “Фарҳод ва Ширин”дан узун парчани жуда чиройли ўқиб берди. Ўқитувчи мақтади: «Баракалла! Қаердан келдинг?»

Дарс тугагач, Жасур Гулнозанинг олдига борди. Гулноза — тўлақон, қора сочли, табассуми ширин қиз.

— Салом, мен Жасур. Сен ҳам Навоийни яхши ўқидинг. Бирга иншо ва шеър таҳлили қиламизми? — деб биринчи бўлиб таклиф қилди.

Гулноза кулди:

— Салом. Мен Гулнозаман. Сен жуда яхши ўқидинг! Қишлоқданмисан?

— Ҳа. Қишлоқда кечалари китоб ўқийман. Сен билан бирга машқ қилсак яхши бўлади.

Улар кафеда гаплашдилар. Гулноза Жасурнинг «сигирларга шеър ўқиганим» ҳақидаги ҳазилидан қаттиқ кулиб юборди. Иккинчи дарсдан кейин боғчада юришди.

Боғчадаги скамейкада Жасур Гулнозанинг қўлини ушлаб, секин ўпди:

— Гулноза, сен менга жуда ёқдинг…

Улар узоқ ўпишиб ўтиришди. Яқиндаги ит уларни қўрқитиб юборди. Гулноза Жасурга янада қаттиқроқ ёпишди ва икковлари кулгидан йиғлаб юборишди.

Бир ҳафта ўтгач, Гулноза ўзи таклиф қилди: «Менинг уйимга кел».

Уйда Жасур Гулнозани каравотга ўтқазиб, секин кийимларини еча бошлади.

У қизнинг бутун танасини ўпиб, тили билан кўкракларини ўйнади. Кейин унинг оёқларини очиб, узоқ вақт қўли билан завқ бағишлади. Жасур унинг устига чиқиб, секин ва чуқур кирди, кейин Гулнозани ўзининг устига ўтқазиб, қаттиқ ҳаракат қилди. Гулноза «Ҳа… шундай…» деб бақирарди.

Улар каравотда ҳолдан тойиб ётишарди. Жасур Гулнозани қучоқлаб, пешонасидан ўпди. Гулноза Жасурнинг кўкрагига бош қўйди.

— Жасур… сен мени бутунлай ўзгартириб юбординг, — деди у.

— Мен ҳам. Сен жуда илиқ экансан. Энди она тили дарси фақат баҳона, — деди Жасур.

Улар ошхонада чой ичиб, шеърлар ҳақида гаплашдилар. Шундан кейин уларнинг муносабати илиқ ва ишончли бўлди.

Инглиз тили курсида биринчи дарсда ўқитувчи «Introduce yourself» деди. Жасур қўлини кўтарди ва қишлоқ ҳаёти, подвалда яшаётгани ҳақида равон инглизча гапириб берди. Ўқитувчи ҳайратда қолди.

Дарс тугагач, Жасур Ферузанинг олдига борди. Феруза — озғин, узун оёқли, сочлари тўқ сарғиш қиз.

— Hi, I’m Jasur. Shall we practice speaking together? — деб биринчи бўлиб таклиф қилди. Феруза кулиб: «Wow, you speak really well!»

Улар кафеда ва паркда гаплашдилар. Феруза Жасурнинг «товуқларга инглизча гапирганим» ҳақидаги ҳазилидан қаттиқ кулиб юборди.

Паркда Жасур Ферузани ўпди. Улар узоқ ўпишиб ўтиришди. Велосипедчи «Get a room!» деб ҳазил қилди.

Бир ҳафта ўтгач, Феруза ўзи таклиф қилди: «Менинг уйимга кел».

Уйда Жасур Ферузани деворга суяб қўйди. Оҳиста эркалашлар, романтик ўпичлар, кийимлар бирин-кетин училишлар... Кейин Ферузани кўтариб олди ва тик турган ҳолда қаттиқ тебрана бошлади. Феруза «Oh God, Jasur! Harder!» деб бақирарди.

Улар деворга суяниб туришарди. Жасур Ферузани қучоқлаб, пешонасидан ўпди. Феруза Жасурнинг бўйнига осилиб кулди.

— Jasur… сен мени жинни қилдинг.

— Мен ҳам. Сен жуда иссиқ экансан. Энди инглиз тили дарси энг севимли дарс бўлиб қолди, — деди Жасур.

Улар каравотда ўтириб, инглизча ва ўзбекча аралаш гаплашдилар. Шундан кейин уларнинг муносабати очиқ ва қизиқарли бўлди.

Жасур инглиз тилини яхши билгани учун кечаси логистика компаниясида ишлари юришиб кетди. Ойлиги 1000 долларга етди.

У ерда 22 ёшдаги сарғиш сочли рус қизи Анна билан ёнма-ён ўтиришарди. Жасур русчани зўр билмасди, кўпинча Аннага инглиз ёки ўзбекчада гапирарди. Анна эса иложи борича русча жавоб қайтарарди. Чунки, келишув шунақа эди. Жасур русчани ўрганиши керак эди. Ҳар куни ишга келишда Жасур Анна учун школодлар, энергетиклар олиб келарди. Анна ҳам ўз навбатида унга иш давомида аччиқ кофе тайёрлаб берарди. Ишдаги ўйинлар секин секин ишққа айланди. Анна оиласидан ажралиб чиққан, ўз квартираси ва мошинасига эга қиз эди. Кундуз кунлари уйқудан уйғонгандан сўнг унинг иши салонга бориш, ўзига қараш, шоппинг қилиш эди. Лекин эркак тафтига вақт топа олмас эди. Чунки ҳар куни ишда, ишдан тонгги 4 яримда чиқади. Шунинг учун Анна ҳам Жасурга қизиқарди. Анна учун Жасур энг яхши вариант, биринчидан бақувват, хушмуомалали, самимий, чиройли, ўзига қараб юради, Аннага комплиментлар қилади ва энг муҳими ишдан бир вақтда чиқади. Шунинг учун Анна Жасурга мақсадини етказиш учун ҳаракат қиларди. Иложи борича унга яқинроқ келиб гапирар ва шу орқали ақлни оздирувчи парфумини ҳидлатарди, ундан ташқари мени ол деб турган кўкракларини кўз кўз қиларди. Мини ёпкаларда Жасурни ақлини оларди. Жасур бўлса Аннанинг бу ҳаракатларини эътиборсиз қолдришга ҳаракат қиларди. Чунки кам ухлагани сайин кундузи уйқусираб юрарди. Лекин аёл макри барибир кучли...

Бир куни ишдан чиқиш арафасида Анна:

-Жасур мошинамни ҳайдаб мени уйимгача олиб бориб, қўясанми? Негадир бошим оғрияпти деди.

Жасур розилик билдирдию, бугун ухламаслигини тушунди. Йўл-йўлакай Анна магазинга кириб чиқишини айтиб, пиво қурт семикчи, олиб чиқди.

Аннани квартирасига етиб боришди. Анна кириб кийимларини алмаштириб чиқди ва олиб келган нарсаларни столга тахлади.

Шунда Жасур: Анна, сени бошинг оғриётгандику, деб кулди. Анна бўлса, пивони очиб, Жасурга узататуриб сени бошқа йўл билан уйимга олиб келолмасдимда деди. Секин секин ичкилик ўз таъсирини кўрсатиб Жасур Аннани тагига олди. Аннани лабларидан ширин ва пиво аралаш бўсалар олинди, бирин кетин кийимлар ечилди. Кейин эса Анна Жасурнинг аъзосини оғзига олди. Жасур уни кўтариб, душда ва каравотда, ётоқхонада, умуман қаер тўғри келса ўша ерда қилди. Анна русча ва инглизча инграрди. Ўйиндан кейин улар душда қучоқлашиб чўмилишди.

Жасур 1 соат ухлаб, навбатдаги дарсига кетди.

Шундай қилиб, Жасур ҳам институга тайёргарликни ҳам ҳаётга тайёргарликни бир вақтда олиб кетди. Лекин барибир дарсни биринчи ўринга қўйди. Чунки олдига мақсад қўйган, албатта ўқиб, ҳурматли инсон бўлиши ва ота-онасини яхши шароитга ўтказиши керак. Ойлигидан ҳар ой дадасига пул жўнатиб турарди. Дада бўлса, сен ўқияпсанми ёки ишлаяпсанми дерди.

Университетга кириш ва 1-курс

Жасур барча имтиҳонларни яхши топшириб, Тошкент давлат университетига кирди. 1-курсда у бутун эътиборини ўқишга қаратди. Курсдошлари дастлаб уни «қишлоқча» деб менсимасдилар. Лекин биринчи семестрда Жасур барча фанлардан юқори балл олди. Ўқитувчилар уни мақташди. Курсдошлари аста-секин ҳурмат қила бошладилар.

Бир куни бой оиланинг ўғли Равшан Жасурни менсимай, уни итариб юборди ва биринчи зарба берди. Жасур қишлоқда чиниққан эди — бир зарба билан Равшанни ерга йиқитди. «Сен бошладинг, мен тугатдим», деди Жасур. Шундан кейин ҳамма уни ҳар тарафлама олдинда эканлигига амин бўлди.

2-курс: Термизлик Мадина

2-курсда Жасур университетнинг катта библиотеkasида Мадина билан танишди. Мадина — Термизлик, узун бўйли, қора кўзли, жуда гўзал, лекин камгап қиз эди. У китобни тушириб юборди ва китоб Жасурнинг оёғига тегди.

Жасур кулги аралаш қараб:

— Ҳечқиси йўқ. Мен Жасурман. Сен ҳам шу дарсликни излаяпсанми? Бирга қидирсак бўладими?

Мадина қизарди ва паст овозда «Кечирасиз… Ҳа» деди. Улар бирга китоб топишди. Жасур ҳазил қилди:

— Мен қишлоқданман, бу ердаги китобларнинг ҳаммасини ўқишга улгурмайман. Сен Термизданмисан? У ерда ҳаво иссиқроқ-ку.

Мадина кулги аралаш бош ирғади.

Кейинги кунларда Жасур Мадинага етишиш учун ҳаракат қилди. Лекциядан кейин:

— Салом, Мадина. Кечаги китоб ҳақида. Менда баъзи жойлари тушунарсиз. Бирга муҳокама қиламизми?

Мадина «Яхши» деди. Университет кафесида Жасур:

— Салом. Менга ўрин борми? Қишлоқ йигити оч қолибди. Сен билан овқатлансам бўладими?

Мадина кулди: «Ўтиринг». У бироз кўпроқ гапирди: «Сен қандай қилиб шунча яхши ўқийсан?» Жасур: «Қишлоқдаги меҳнатдан кейин университет осон кўринади. Сен эса жуда чиройли ўқийсан».

Институт ҳовлисида Жасур:

— Мадина, сен менга жуда ёқдинг. Сеннинг камгаплигингни ҳам ёқтирдим. Бирга паркда юрсак бўладими?

Мадина «Яхши» деди. Улар паркда юришди. Мадина тобора очилиб, Термиздаги болалиги ҳақида гапирди.

Бир ҳафта ўтгач, Жасур Мадинани ўз уйига таклиф қилди. Хона совуқ эди, лекин Жасур иситгични ёқди. У Мадинани диванга ўтқазиб, секин қўлини ушлаб, биринчи бўлиб ўпди. Ўпич аввал ширин ва эҳтиёткор бўлди, кейин чуқурлашди. Жасур Мадинанинг бўйнига ўпиб, қулоғига паст овозда шивирлади: «Сен жуда гўзал экансан… Мен сенга қараб тура олмаяпман».

У Мадинанинг кўйлагини секин ечиб, унинг оқ танасини очиб қўйди. Қизнинг кўкракларини қўлларига олиб, учириб, тили билан секин айлантирди. Мадина инграб, Жасурнинг сочларини силарди. Жасур пастга тушиб, Мадинанинг сонларини ўпиб, оёқларини секин очиб, унинг ҳўл ва иссиқ жойини қўли билан узоқ ва эҳтиросли уқаларди. Тили билан кўкракларини ўпарди, бармоқлари билан секин ҳаракат қиларди. Мадина танаффуссиз инграрди: «Жасур… оҳ… бу жуда… яхши…»

Жасур ўрнидан туриб, шимни ечиб, қаттиқ ва иссиқ аъзосини Мадинанинг оғзига секин етказди. Мадина уни оғзига олиб, тилини айлантирди. Кейин Жасур Мадинанинг оёқларини елкасига кўтариб, секин ва чуқур кирди. Ҳар бир зарба секин бошланиб, тобора тезлашарди. Мадинанинг кўкраклари силкинар, у Жасурнинг белларини тирнаб: «Тезроқ… қаттиқроқ… Жасур, мен сени хоҳлайман!» дерди. Улар позицияларни ўзгартириб — Мадина устида, остида, ёнбошида — узоқ вақт давом этдилар. Охирида улар бирга, жуда кучли тугадилар.

Улар ҳолдан тойиб, диванда бир-бирини қучоқлаб ётишарди. Жасур Мадинанинг сочларини силаб, пешонасидан ўпарди. Мадина Жасурнинг кўкрагига бош қўйиб:

— Жасур… мен аввал ҳеч қачон бундай ҳис қилмаганман. Сен мени бутунлай эритяпсан.

Жасур уни қаттиқроқ қучоқлаб: «Сен ҳам менинг ҳаётимни ўзгартирдинг. Сен жуда ширин ва иссиқ экансан». Улар чой ичиб, узоқ гаплашдилар.

Кейинги кунлар ва паркда айланишлар

Улар ҳар куни паркда юришар, қўл ушлаб, ўпишиб. Жасур Мадинага ўз ҳикояларини айтиб кулдирарди. Мадина тобора очиларди. Жасур 2-курснинг ўртасида барча фанлардан юқори балл олди. Мадина уни қучоқлаб: «Сен менинг қаҳрамонимсан», деди.

Мадинанинг туғилган куни — квартирада романтик кеча

Мадинанинг туғилган куни келди. Жасур гуллар, шамлар ва унинг севикли шоколадларини олиб, квартирасига борди. Мадина уни қучоқлаб, «Сен келганинг учун жуда хурсандман», деди. Улар шам ёруғида, секин мусиқа остида романтик ужин қилишди. Жасур Мадинага совға берди — унинг исми ёзилган майда кулон.

Ужиндан кейин Жасур Мадинани каравотга олиб борди. Уни секин ўпиб, кийимларини бирма-бир ечиб, бутун танасини ўпиб чиқди. Кўкракларини қўлларига олиб, учириб, тишлари билан енгил тишлаб қўйди. Мадина инграрди. Жасур пастга тушиб, унинг ҳўл жойини қўли билан узоқ, секин ва чуқур уқаларди, бармоқларини ичига киргизиб. Мадина танаффуссиз: «Оҳ Жасур… сен мени ўлдиряпсан… яна… чуқурроқ…» дерди.

Кейин Жасур Мадинани ўзининг устига ўтқазди. Мадина секин ўтириб, Жасурнинг қаттиқ аъзосини ичига олди ва тебрана бошлади. Унинг катта кўкраклари Жасурнинг юзига тегарди. Жасур унинг белларидан ушлаб, пастдан қаттиқ зарбалар берарди. Кейин у Мадинани тўрт оёқлаб қўйиб, орқадан кирди — ҳар бир зарба чуқур ва кучли эди. Мадинанинг сочларини секин тортар, белларини силарди. Мадина бақирарди: «Ҳа… шундай! Қаттиқроқ… Жасур, мен сеникиман!»

Улар ҳар хил позицияларда — деворга суяниб, каравотнинг четида, душда — узоқ вақт давом этдилар. Охирида улар бирга, жуда кучли ва узоқ тугадилар. Жасур Мадинанинг ичига тўкиб, уни қаттиқ қучоқлади.

Улар ҳолдан тойиб, каравотда бир-бирини қучоқлаб ётишарди. Шамлар ҳали ҳам ёнарди. Мадина Жасурнинг кўкрагига бош қўйиб, секин шивирлади:

— Жасур… бу туғилган кунимнинг энг гўзал кечаси. Сен менинг ҳаётимни тўлдирдинг. Мен сени жуда яхши кўраман.

Жасур унинг пешонасидан, кўзларидан, лабларидан ўпиб: «Мен ҳам сени жуда яхши кўраман. Сен менинг ҳамма нарсамсан», деди. Улар узоқ вақт гаплашдилар — келгуси орзулари, бирга яшаш ҳақида.

3-курсда Жасур логистикадаги ишини ўстирди. Даромади кўпайди. Уйга ҳар ой пул жўнатиб турди, дадаси уйни бузиб қайтадан чиройли ва замонавий қилиб қурди. Биринчи бўлиб дадасига янги Cobalt, ўзига Chevrolet Malibu 2 сотиб олди. Машинани кўрган Мадина уни қучоқлаб, «табриклайман, Сен учун жуда хурсандман», деди. Кейинчалик у Тошкентнинг чеккасида икки хонали квартира сотиб олди. Мадина билан у ерда яшашни бошладилар.

Курсдошлари энди унинг олдида ҳурмат билан гаплашарди. Равшан ҳам узр сўради. Жасур қишлоқдан келган оддий йигит эди, лекин меҳнат, қатъият ва чин муҳаббат туфайли шаҳарда ўз ўрнини топди. Унинг ҳикояси ҳали давом этарди — лекин бу унинг ҳаётининг энг ёрқин, эҳтиросли ва ҳақиқий саҳифалари эди.