Mening ustozim 5-6 qismlar

Sinfdagi soyalar

5-bob

Keyingi kunda Sanjar vaʼda qilganidek oʻzini bosiq tutish boshladi. Dilnoza qoʻshimcha dars bekorga oʻtmaganiga va uning eng muammoli oʻquvchisi nihoyat oʻzgarganiga ishonch hosil qila boshladi. Dilnoza doska oldida yangi mavzuni tushuntirar, uning qoʻlidagi boʻr gʻijirlab, toʻq rangli yuza ustida oq chiziqlar qoldirardi. Sinfda faqat poyabzallar va partalarning gʻijirlashi buzayotgan deyarli mehnatkash sukunat hukmron edi.

Toʻsatdan sukunatni shivir-shivir buzib yubordi. Sanjarning yonida oʻtirgan sherigi Bahrom unga egildi:

— Sanjar, bosiq bola boʻlib qolibsanmi? Yangi oʻqituvchidan qoʻrqyapsanmi, a? Lekin qomati zoʻr ekan, a, eriga mazza boʻlsa kerak.

Sanjar sekin boshini oʻgirdi, uning nigohi Dilnozaning ko’tiga qaradi. Oʻqituvchi hatto koʻrmasa ham bu nigohni his qildi va yelkalari taranglashdi.

— Men undan qoʻrqmayman, — bosiq ovozda javob berdi Sanjar, lekin Dilnoza eshitishi uchun yetarlicha baland gapirdi. — Xohlasam, u meniki boʻladi. Ishonmaysanmi? Unda bugungi qoʻshimcha darsimizni kuzat.

Dilnoza qotib qoldi, boʻr uning qoʻlidan tushib ketdi va yerga qarsillab tushdi. Uni olish uchun egildi va tomogʻi qisib qolganini his qildi. Qaddini rostlaganida, Sanjar toʻgʻridan-toʻgʻri unga tikilib turardi.

— Bugun dars boʻladimi? — soʻradi u hech narsa boʻlmagandek.

Ovozi unga xiyonat qildi, lekin u oʻzini javob berishga majbur etdi:

— Ha, boʻladi.

Qoʻshimcha dars odatiy vaqtda boshlandi. Dilnoza stol ustidagi qogʻozlarni sarosimada saralarkan, Sanjar shoshmasdan sinfga kirdi va oʻz oʻrniga oʻtirdi. Quyosh botib borardi va uzun soyalar devorlar boʻylab emaklab, sinfni yanada ogʻirroq koʻrsatardi.

Dars boshlanishidan oldin Sanjar uning stoli yoniga keldi. U oʻqituvchiga koʻzlarida deyarli samimiy tuyulgan azob bilan qaradi.

— Ustoz, agar ikki kundan keyin soatni qaytarmasam, otam meni uradi, — dedi u sekin ovozda. — Qattiq jazolaydi.

Ayb hissi yana Dilnoza ustiga yogʻildi. U oʻzini bu bola uchun, uning muammolari uchun, ikkalasining ustida osilib turgan qarz uchun masʼul deb his qildi.

— Menda hozir bunday pul yoʻq, — javob berdi u stolga tikilib. — Biroz kut, topaman, vaʼda beraman.

Sanjar istehzo bilan kuldi:

— Pulngiz bor, shunchaki shunday bermayapsiz. Men yana qoʻlingiz bilan yordam berishingizni taklif qilaman, evaziga besh yuz dollarni kechaman.

Dilnoza keskin stul suyanchigʻiga suyangandi.

— Yoʻq! Hech qachon!

Sanjar yaqinroq egildi, yuzi deyarli uning yuziga tegay dedi:

— Yaxshilab oʻylab koʻring. Besh yuz dollar. Shunchaki qoʻlingiz bilan ishlaysiz. Yoki otam eringiz bilan qarzlaringiz haqida gaplashishini afzal koʻrasizmi?

U bolaning koʻzlariga qaradi va tanlov yoʻqligini tushundi. Sekin, goʻyo zoʻriqish bilan bosh silkidi.

Э Х К:

Sanjar stulga oʻtirdi, djinsi shimining zamogʻini yechdi, qutog’i esa tayyor edi. Dilnoza yaqinlashdi, tiz choʻkdi va uni qoʻliga oldi. Harakatlar hissiyotlarsiz, mexanik tarzda tepaga pastga qilishni boshladi.

Lekin bugun nimadir joyida emas edi. Oʻn besh daqiqa davomida u qoʻli bilan harakat qildi, surʼatni oʻzgartirdi, qattiqroq, soʻng boʻshroq siqdi, lekin Sanjar boʻshanmasdi. Uning qoʻli toliqib, mushaklari ogʻriy boshladi.

— Boʻldi, men ortiq qila olmayman, — pichirladi u qoʻlini tortib olishga urinib.

— Unda pulni toʻlang, — sovuqqonlik bilan javob berdi Sanjar uning bilagini siqib. — Yoki davom eting.

— Qila olmayman, qoʻlim ishlamayapti, — deyarli yigʻlab yubordi Dilnoza.

Sanjar uning koftasiga qaradi:

— Men tezroq boʻshanishim uchun koftangizni yeching. Qutog’imni shu tarzda yaxshilab turg’izasiz.

U bolaga daxshat bilan qaradi, lekin yana tanlov yoʻqligini tushundi. Sekin, titrayotgan barmoqlari bilan uchta tugmani yechdi. Ochiq tirqishdan oq mayka va oq byustgalter koʻrinib turardi. Sanjar qanoat bilan bosh silkidi.

Dilnoza yana tiz choʻkdi va qoʻli bilan ishlashda davom etdi. Bir necha daqiqadan soʻng Sanjar ogʻir nafas ola boshladi. Keyin kutilmaganda, mayka va byustgalter ustidan uning koʻkragini siqdi. Dilnoza choʻchib tushib, “Ah!” — deb yubordi, ichida nimadir bu tegishga javob berdi, lekin u buni sezdirmaslikka majbur etdi. Bolaning barmoqlari uning emchaklarini ezardi, bu bir vaqtning oʻzida ham ogʻriqli, ham kayf beruvchan edi.

Sanjar uning koʻkragini yanada qattiqroq siqdi va nihoyat tanasi taranglashdi. U boʻshashdi, suyuqlik Dilnozaning qoʻliga va yuziga oqdi. Dilnoza uning oyoqlari titrayotganini, koʻkragidagi barmoqlari boʻshashayotganini his qildi. U tezda Sanjarni qoʻlini itarib, oʻzini yakson qilingan hamda kamsitilgandek his qilib oʻrnidan turdi.

Sinf eshigi ortida Bahrom devorga suyanib turardi. U eshikdagi kichik tirqish orqali barchasini koʻrdi. Uning koʻzlari ajablanishdan katta-katta ochilib ketgandi. U doʻsti oʻqituvchini bunday qilishga majbur etayotganiga ishonolmasdi. U oʻqituvchining koftasini yechganini, tiz choʻkkanini, Sanjar uning koʻkragini siqayotganini koʻrdi. Bularning barchasi unga real emasdek, goʻyo u real hayotni emas, filmni tomosha qilayotgandek tuyulardi. Sanjar boʻshahganda, Bahrom sekin eshikdan uzoqlashdi, yuragi shok va hayajondan tez urayotgan edi.

Hayotiy Hikoyalar MJM:

Oq tanadagi qora toʻr

6-bob

Dilnoza joyidan jilolmay turardi. Sinfdagi havo dim, boʻr, Sanjarning oʻz teri va qoʻlining terisida hali ham sezilib turgan qutog’ining oʻtkir, shoʻrxok hidi bilan toʻla edi. U mushtlarini qattiq tugdi, tirnoqlari kaftiga botdi. Sanjar eʼtiborsizlarcha Jinsisini yopdi, yuzida qanoatli, erinchak tabassum oʻynardi. U bu lahzaga, bu xonaga, unga egalik qilardi.

— Boshqa hech qachon, — uning ovozi uzilishga tayyor tordek yupqa eshitildi. U stoli tomonga bir qadam tashlab, salfetka oldi va nafrat bilan qoʻlini astoydil artdi. — Menga tegma. Tushundingmi?

Sanjar javob bermay, shunchaki kulib qoʻydi. U sekin oʻrnidan turib, Jinsisini biroz koʻtardi va unga yaqinlashdi. Toʻsatdan uning tabassumi yoʻqolib, oʻrnini muzdek ifoda egalladi. U ryukzakidan toʻq rangli qogʻozga oʻralgan kichkina, nafis qutini chiqardi va uning stoli ustiga qoʻydi. Yogʻochning yogʻochga gʻijirlashi sukunatda baland eshitildi.

— Oling, — uning ovozida hech qanday samimiyat yoʻq edi.

Dilnoza qutiga, keyin unga qaradi. U qutini ortiga surib qoʻydi. — Men buni olmayman. Boshqa sovg’a kerakmas. Bari tugadi..

— Men tugadi demaguncha hech narsa tugamaydi, — u qutini keskin oʻqituvchiga surdi. — Bu maxsus sovgʻa. Maxsus oʻqituvchi uchun. Oching.

Uning nigohi chorasiz qoldirardi. Titrayotgan barmoqlari bilan Dilnoza tasmani yechdi va qopqoqni koʻtardi. Ichida, oq qogʻoz qatlami ustida keng toʻrsimon kamarli yupqa, deyarli vaznsiz qora chulkilar va yonida — xuddi shunday toʻrsimon qora ichki kiyim yotardi. Ipak va toʻr oʻqituvchi stolining rasmiy muhitida begona, beadab koʻrinardi.

— Ikki yuz dollar, — dedi Sanjar, uning ovozi yana rasmiy va bosiq tus oldi. — Qarzingizdan kechiladi. Agar buni ertaga guruh darsiga kiyib kelsangiz.

Dilnoza unga koʻzlarini koʻtardi. Ularda na oʻtinch, na gʻazab bor edi — faqat boʻshliq, tubsiz charchoq. U angladi.

Bu sovgʻa emasdi. Bu taklif emasdi. Bu ortga qaytib boʻlmaydigan yoʻldagi navbatdagi qadam edi. U indamay qutini yopdi va uni qoʻliga oldi. Ortga yoʻl haqiqatan ham kesilgan edi.

Keyingi kuni sinf asalarilar uyasidek gʻujgʻun edi. Sanjar allaqachon oʻz oʻrnida oʻtirardi, lekin u yolgʻiz emasdi. U boʻsh partaga kafti bilan urib, Bahromni yoniga chorladi.

— Bugun yonimga oʻtir, — shivirladi u Bahrom yaqinlashganda. — Senga qiziq narsani koʻrsataman. Ishonaver, kechagisi shunchaki xamir uchidan patir edi.

Kecha koʻrganlaridan hali ham oʻziga kelmagan Bahrom ikkilanib oʻtirdi. U nima boʻlayotganini tushunmasdi, lekin qiziqish va qandaydir gʻalati, ibtidoiy ishtiyoq ustun keldi.

Qoʻngʻiroq chalinishidan sal oldin Sanjar telefonini chiqardi. Dilnoza daftarlarni taxlab, stoli ortida oʻtirardi. Uning telefoni ekrani yonib ketdi.

«Kiydingizmi?»

U choʻchib tushdi. Barmoqlari ruchka atrofida qisildi. U tezda javob yozdi: «Sanjar, bas qil. Hozir dars boshlanadi».

«Qanday koʻraman? Aqlli qiz boʻlganingizga ishonch hosil qilishim kerak».

U yuziga qon urilganini his qildi. U javob bermadi. Keyingi xabar bir zumda keldi.

«Dars paytida sms yuboraman. Menga bergan ichki kiyimimni kiyganingizni bilishim uchun parta ostida oyoqlaringizni oching».

Vahima uning tomogʻini qisdi. «Yoʻq! Hamma koʻradi!»

«Hech kim payqamaydi. Siz mavzuni tushuntirasiz, hamma doskaga qaraydi. Men esa sizga qarayman. Yoki eringiz soat haqida va kecha kechqurun men uchun qilgan narsangiz haqida bilib olishini afzal koʻrasizmi?»

Bu ochiqchasiga zarba edi. U kechagi kamsitishni ertangi tahdid bilan bogʻlayotgandi. U javob bermadi. Dilnoza shunchaki telefonni tizzasiga qoʻydi va oʻzini bundan keyingi voqealarga topshirib, qoʻngʻiroq chalinishini kutdi.

Dars boshlandi. Dilnoza doska yoniga chiqdi. Uning ovozi tarang eshitilardi, lekin u yangi mavzuni tushuntirib, aniq gapirishga harakat qildi. Boʻr gʻijirlar, chang zarrachalari derazadan tushayotgan quyosh nurida raqs tushardi. Hamma narsa odatdagidek edi. Lekin bunday emasdi. Tanadagi har bir nerv kutishdan taranglashgandi.

Mavzuni tushuntirach, u stoli ortiga oʻtirdi. Yuragi shunchalik baland urardiki, butun sinfga eshitilayotgandek tuyulardi. Tizzasida sekin tebranish ovozi eshitildi.

«Hozir».

U koʻzlarini koʻtardi. Sinf ortidan u Sanjarning nigohi bilan toʻqnash keldi. U oʻqituvchiga yirtqich, kutish ifodasi bilan tikilib turardi. Yonida Bahrom nimagadir quloq solib, soʻng koʻzlarini unga qaratdi.

Sekin, goʻyo tuman ichida Dilnoza oyoqlarini ochdi. Ogʻriqdan qisilgan tizzalar boʻshashdi. Odattagidek bosiq oʻtirgan yubkasi biroz koʻtardi.Oppoq sonlari sutda yuvilgandek turardi. U salqin havo son terisiga tegayotganini his qildi. U oyoqlarini biroz kengroq kerdi. U Sanjar koʻrayotganini bilardi: sonlarining oq terisi, chulkining toʻq tasmasi va qora toʻrsimon ichki kiyim uchburchagi.

Sanjar zoʻrgʻa bilinarli darajada bosh silkidi. Sanjar qarayotgan narsani yaxshiroq koʻrish uchun egilgan Bahrom qotib qoldi. Uning koʻzlari katta-katta ochildi. U koʻrdi. Koʻrmasligi kerak boʻlgan narsani koʻrdi. Oʻqituvchisining sonlarini, omini berkitib turgan qora toʻrni koʻrdi. Qon uning boshiga va qorniga urildi. U shimida aʼzosi qotib borayotganini his etib, bu bilinib qolmasligi uchun shoshilinch ravishda holatini oʻzgartirishga urindi.

Uyat Dilnozani kuydirib yubordi. U keskin oyoqlarini yopdi.

Yana tebranish.

«Kengroq. Yopmang».

Koʻzlariga yosh keldi, lekin Dilnoza ularni ushlab qoldi. U Sanjarga qaradi va uning nigohida uzil-kesil talabni koʻrdi. U boʻysundi. Uning oyoqlari yana ajraldi, bu safar kengroq, ochiqroq. Bu endi tasodif emas, toʻliq va shartsiz taslim boʻlish edi. U koʻzlarini daftaridan uzmadi, lekin koʻzlari oldida suzib yurgan siyoh dogʻlaridan boshqa hech narsani koʻrmasdi. Oyoqlar keng ochildi. Oyoqlar taslim bo’lib ochildi. Dars tugadi. Qoʻngʻiroq tarang sukunatni buzdi. Dilnoza titrayotgan oyoqlarida turdi, yubkasi oʻz joyiga tushib, dalillarni yashirdi. Sanjar yana bosh silkidi, bu safar qanoat bilan. Bahrom esa falajlangandek oʻtirardi. Uning yuzi yonar, shimida esa ogʻirlik toʻplanayotgandi. U Dilnozaga qaradi va uning ichida shok, hayajon hamda bir tushuncha qorishib ketdi: u hozirgina oʻqituvchi oʻzini toʻliqligicha sinfdoshining ixtiyoriga topshirganiga guvoh boʻlgandi. Bu chidab boʻlmas darajada toʻlqinlantiruvchi edi.