Mening ustizim 7-8 qismlar

Boʻysunish sabogʻi

7-bob

Qoʻngʻiroqning soʻnggi ovozi oʻchdi va sinf xonasi jonlandi — stullarning gʻijirlashi, ryukzaklarning shishirlashi, ovozlar shovqini. Oʻquvchilar eshik oldida bir-birlarini turtib, chiqib ketishga oshiqishardi. Dilnoza stoli ortida turar, barmoqlari stol chetini shunchalik qattiq qisardiki, boʻgʻimlari oqarib ketgandi. Yubkasi yana tushirilgan, tizzalari jipslashgan edi. U hech kimga qaramasdi.

Sanjar shoshilmasdi. U oxirgi oʻquvchilar chiqib ketishini kutdi, soʻng goʻyo uni ushlab turgan yagona narsa shu ruchkadek ushlab oʻtirgan Bahromga oʻgirildi.

— Xo’sh, qanday? — Sanjar lablarini burib gʻalati tirjaydi. — Yoqdimi?

Bahrom koʻzlarini pirpiratdi. Uning boʻyni quloqlaridan yoqasigacha qizarib ketdi.

— Nima... sen...

— Koʻrding, a — Sanjar Dilnozaning stoli tomonga bosh silkidi. — Yubka ostida nima borligini koʻrding. Buyurishim bilan qanday oyoqlarini kerganini koʻrding. — U yaqinroq egilib, ovozini pasaytirdi. — Bu shunchaki boshlanishi edi, ogʻayni. Bugungi qoʻshimcha darsni kuzatib tur. Faqat o’zingni ko’rsatib qo’yma.

Bahrom ogʻzini ochdi, yopdi. Uning nigohi stol ustidagi qogʻozlarni saralayotgandek koʻrsatayotgan Dilnozaga sirgʻaldi. Uning qoʻllari titrayotgan edi.

— Nimaga? — amallab aytdi Bahrom.

— Keyin bilasan. — Sanjar oʻrnidan turib, ryukzakni yelkasiga tashladi. — Faqat telefoningni unutma. Toʻliq quvvatlab ol.

Sanjar eshik tomonga yurdi va Dilnozaga qaramay, uning yonidan oʻtib ketdi. Oʻqituvchi uning ortidan qotib qolgan nigohi bilan kuzatib qoldi. Bahrom sekin narsalarini yigʻdi, barmoqlari boʻysunmas, ryukzak zamogʻi ikkita urinishdan soʻng ochildi.

Qo’shimcha dars payti sinf xonasi boʻsh, koridorlar allaqachon tinchigandi. Burchakdagi devor soati soniyalarni oʻlchardi — tik, tik, tik — Dilnoza stol ustiga darsliklarni joylashtirayotganda bu yagona tovush edi. U kiyimini oʻzgartirgandi, lekin unchalik emas: boshqa kofta, oʻsha yubka, kiyim ostida oʻsha qora chulkilar.

Eshik gʻijirladi. Sanjar kirib keldi. Dilnoza uning yelka tasmasini hayajon bilan toʻgʻrilayotganini, uning nigohidan qochayotganini payqadi.

— Oʻtir, — u partalarga bosh silkidi. — Kechagi dars mavzusini davom ettiramiz. «Oʻlik jonlar», doston kompozitsiyasi.

Sanjar oʻtirdi, stul suyanchigʻiga suyandi. Bahrom ham eshik ortidan yashirincha kelib joy egallab bo’lgandi.

— Boshlaymiz, — Dilnoza oʻrnidan turdi, boʻrni oldi va doska yoniga keldi. — Gogol dostonni shunday prinsipda quradi...

Uning ovozi bosiq, mashq qilingan. Boʻr doskada gʻijirlab, sxemani chizardi: «1-tom — kelish → uchrashuvlar → oʻlik jonlar». Baland derazalardan tushayotgan kuz nurlari uning ortiga, kofta ostidagi umurtqasining tik chizigʻiga tushardi.

Sanjar bir daqiqa eshitdi. Ikki daqiqa eshitdi. Soʻng sekin oʻz joyidan turdi. Bahrom hayajonlanishni boshladi, Sanjar Bahrom ko’rib, choʻntakdagi telefonga bosh silkidi. Bahrom tushundi — telefonni chiqardi, ovozsiz rejimga qoʻydi, kamerani ochdi.

Sanjar sekin Dilnozaning ortidan ovozsiz yurib keldi. Dilnoza unga orti bilan turar, doskaga yozayotgandi. Boʻr urilardi. Soat tiqillardi.

Uning qoʻli oʻqituvchining ko’tini qattiq qisib toʻxtadi.

Dilnoza butun tanasi bilan choʻchib tushdi — boʻr doskani tirnab, uzuk liniya qoldirdi. U keskin oʻgirildi, uning kaftini itarib yubordi.

— Menga tegma! — uning ovozi shivirga aylandi.Э Х К:

Sanjar chekinmadi. U yarim qadam masofada turardi va Dilnoza nigohini pastga tushirdi — shimining oldi taranglashgan, mato tik turardi. U koʻzlarini olib qochdi.

— Koʻryapsizmi? — u pastga bosh silkidi. — Shunchalik qotganki, ogʻriyapti. Nima qilay, ustoz? Gaplaringiz bir qulogʻimdan kirib, boshqasidan chiqib ketyapti.

Dilnoza jagʻini qisdi. U tushunardi. U juda yaxshi tushunardi.

— Yoʻq, — u bir qadam ortga tashlab, soni bilan oʻqituvchi stoliga tiraldi. — Men yoʻq dedim.

Sanjar yelka qisdi. Sekin, shoshilmasdan Jinsi tugmasini yechdi. Zamok— pastga. U Jinsisini ichki kiyimi bilan birga pastga tushirdi va uning qo’tog’i — toʻq rangli, taranglashgan, uchi hoʻl — ozod boʻldi. U oʻqituvchi stoli chetiga oʻtirib, kaftlariga suyandi.

— Unda shunchaki qarab turavering.

Dilnoza nigohini eshikka, derazaga, devordagi adiblarning portretlariga qaratdi, goʻyo Pushkin unga yordam bera oladigandek. Keyin yana bir hech kim yo’qligiga ishonch hosil qilmoqchi bo’lib atrofni o’rgandi.

Dilnoza Bahromni koʻrmasdi. U Sanjarga, uning qutog’iga, uning oʻsha jirkanch, ishonchli tabassumli yuziga qaradi.

Soʻng tiz choʻkdi.

Linoleum uning tizzalari ostida qattiq edi. U Sanjarning qutog’ini qoʻliga oldi — barmoqlari bilan ushladi va yuqoriga-pastga harakatlana boshladi.

Sanjar pastga, unga qaradi. Boshini chayqadi.

— Bu yordam bermaydi. Foydasi yo’q, ustoz. Oʻzingiz tushunasiz-ku.

Dilnoza toʻxtadi. Uning qoʻli qotdi. U koʻzlarini koʻtardi — ularda gʻazab, qoʻrquv va nomini aytgisi kelmaydigan uchinchi narsa bor edi.

— Boshqa kiyimimni yechmayman, — pichirladi u.

— Bir marta, — dedi Sanjar. — Bir marta ogʻzingizga olasiz va butun qarz kechiladi. Shveytsariya soati, chulkilar, ichki kiyim — hammasi unutiladi. Keyin — tinch, osoyishta darslaringizga qaytasiz. Hech qanday xabarlar. Eringizga tahdidlar boʻlmaydi.

Dilnoza indamadi. Uning barmoqlari hali ham uning aʼzosini ushlab turardi.

— Bir marta, — takrorladi Sanjar.

Dilnoza koʻzlarini yumdi. Ochdi. Boshini egdi.

Bahrom tasvirga olayotgan edi. Barmoq yozib olish tugmasida, koʻzlar ekranga qadalgan. Oʻqituvchi — uning ustozi — insholar uchun «uch» qoʻygan, unga koʻzoynak ustidan sovuq magʻrurlik bilan qaragan oʻsha ayol — Sanjar qarshisida tiz choʻkib turardi. Uning qoʻli Sanjarning qutog’ida edi. Boshqa qoʻli stol chetini ushlagandi.

Bahrom oʻzining qutog’i djinsi matosiga tiralayotganini, torlik qilayotganini, chakkasida tomir urayotganini his etdi. U sekin shimini yechdi, qo’tog’ini chiqardi va sekin qoʻli bilan harakat qila boshladi. Koʻzlari telefon ekranidan uzilmasdi.

Dilnoza egildi. Uning sochlari biroz tartibsizlanib, bir tolasi yuziga tushgandi. U lablarini Sanjarning qo’tog’ining uchiga yaqinlashtirdi. Toʻxtadi. Oxirgi marta Sanjarga pastdan yuqoriga qaradi.

Soʻng qutoqni ogʻziga oldi.

Avvaliga — yarmini. Uning lablari qutoqni ushladi, yonoqlari tortildi. U boshini sekin, ishonchsiz harakatlantirardi.

Sanjar boshini ortga tashladi. Uning tomogʻidan past, boʻgʻiq tovush chiqdi:

— Oh, blya… ogʻzingiz shunchalik issiqki, ustoz...

Bahrom tezroq harakat qildi. Ekranida — uning oʻqituvchisi tiz choʻkib turar, lablari Sanjarning qo’tog’ida, koʻzlari yumilgan edi.

Dilnoza boshini yanada ichkariroq surdi. Koʻproq og’ziga oldi. Qutoq tiqildi, qayt qilish instinktini ushlab qoldi, lekin toʻxtamadi. Chuqurroq. Dilnozaning burni Sanjarning qorniga tiraldi. U yerda bir soniya ushlanib qoldi, soʻng burni orqali nafas olib ortiga chekindi.

— Baraka toping, — Sanjar qoʻlini uning ensasiga qoʻydi. — Baraka toping, aqlli qiz.

Sanjarning barmoqlari Dilnozaning sochlarini yigʻdi va mushtiga oʻradi. Sochlarni siqdi. Dilnoza boshida tortishishni his qildi.

Soʻng Sanjar oʻrnidan turdi.

Qo’tog’i Sanjarning ogʻzidan “shilq” etgan hoʻl tovush bilan chiqdi. Dilnoza havo oldi, soʻlagi iyagida va uning qutog’ida yaltirardi. Sanjar Dilnozaning boshini ikki qoʻli bilan ushlab, qayta og’ziga tiqdi.

Birinchi zarba — chuqur. Qutoq tili boʻylab tomogʻiga kirdi. Dilnoza boʻgʻiq tovush chiqardi. Uning qoʻllari uning sonlariga tiraldi. U itarib yuborishga urindi, lekin uning boshidagi changali temirdek qattiq edi.

Ikkinchi zarba — tezroq. Uchinchisi. U Dilnozaning boshini harakatsiz ushlab, uni ogʻziga ketma-ket kiritib-chiqara boshladi. Uning sonlari oldiga-ortga harakatlanar, qutog’i hoʻl va yaltiroq holda kirib-chiqardi.

Dilnoza tiqilardi. Har bir zarba — boʻgʻiq, hoʻl tovush. Koʻzlaridan yosh oqib, tushlari yuziga surkalar edi. Lekin uning avval sonlariga tiralgan qoʻllari sekin-asta boʻshashdi. U taslim boʻldi.

Bahrom ekrandan koʻz uzmay drochit qilardi. Sanjar surʼatni oshirdi. Uning sonlari tezroq harakatlanar, aʼzosi oxirigacha kirardi. Dilnozaning tomogʻini chuqur, qattiq va tanaffussiz harakatlantirardi. Dilnoza zoʻrgʻa nafas olardi, yuzi qip-qizil, boʻynidagi tomirlar boʻrtib chiqqandi.

— Hozir, — xirilladi Sanjar. — Hozir...

U Dilnozaning sochlaridan ushlab, oʻziga tortdi, yuzini qorniga bosdi. Qutoq tomogʻiga oxirigacha kirdi. Sanjar qotib qoldi. Dilnoza uning qutog’i tomogʻida titrayotganini, issiq, quyuq suyuqlik ichiga oqayotganini his qildi. U tiqildi, qochishga urindi, lekin Sanjar uni ushlab turardi.

Issiq suyuqlikni Dilnoza yutib, qutoqni har bir titrashini his qildi. Dilnozaning koʻzlari katta ochilgan, yoshlar yuzidan oqardi.

Soʻng Sanjar qoʻyib yubordi.

U qutog’ini chiqardi. Dilnoza ortiga tushib, qoʻllari bilan polga tiraldi va hoʻl, xirillagan yoʻtal tutdi. Soʻlak va suyuqlik ogʻzining chetidan oqib, linoleumga tomchi boʻlib tushdi. U tomogʻini ushlab, nafas olishga urindi va havo qiyinchilik bilan oʻpkasiga kirdi.

Bahrom chiday olmadi. Uning qoʻli siqildi va u boʻshandi — oq tomchilar yerga, uning qoʻliga va djinsi matosiga tushdi. U inqillamaslik uchun labini tishladi va ikkinchi qoʻlidagi telefoni biroz titradi, lekin yozuv davom etardi.

Sanjar jinsisini yopdi. Pastga — polga, tizzalab oʻtirgan, tushi surkalgan va iyagi hoʻl Dilnozaga qaradi. Uning koftasi yuqori tugmasi yechilgan, chulki tizzasiga kelib qolgandi.

— Qarz yopildi, — dedi u bosiq ovozda. — Dars tugadi.

Bahrom yozuvni toʻxtatdi. Tekshirdi — fayl saqlandi, yigirma uch daqiqa va qirq bir soniya. U qoʻlini roʻmolcha bilan artdi, jinsisini yopdi, telefonni choʻntagiga yashirdi. Sekin oʻrnidan turib, ryukzakni yelkasiga tashladi. Dilnozaga oxirgi marta qaradi — u hali ham polga oʻtirardi, qimirlamasdi, nafasi sekin titroq bilan chiqardi.

Bahrom sekin ketdi. Uning qadamlari boʻsh koridorda oʻchdi va faqat devor soatining tiqillashi, kechki nurdagi chang va polga tiz choʻkkan Dilnoza yolgʻiz qoldi.

Hayotiy Hikoyalar MJM:

#Mening sevimli uztozim

8-bob

Sanjar sinfdan chiqdi. Eshik uning ortidan sekin, chertilgan tovush bilan yopildi — bu tovush uning koʻksida kichik, issiq qanoat toʻlqini boʻlib aks etdi. Koridorda boʻr va chang, arzon linoleum hamda darslar oxirida shunchalik quyuq boʻladiki, deyarli mazasini totib koʻrsa boʻladigan oʻsha maxsus maktab hidi anqirdi. Sanjar bir necha qadam tashlab, qoʻllarini choʻntagiga tiqdi va hali ham yarim qattiq boʻlib turgan qutog’i matoga tiralayotganini his qildi. U istehzo bilan kulib qoʻydi.

Bahrom koridor oxiridagi deraza yonida turar, bir qoʻli bilan ryukzak tasmasini, boshqasi bilan telefonni siqib ushlagandi. Barmoqlari ekran ustida titrardi. U bir oyogʻidan ikkinchisiga bezovta oʻtar, nigohi esa shoshilinch ravishda — Sanjarga, sinf eshigiga va yana Sanjarga qadalardi. U xuddi hozirgina koʻrganlaridan — qoʻrquvdan, hayajondan koʻngli aynib ketadigandek koʻrinardi.

— Xo’sh? — Sanjar yaqinlashib, uning yelkasiga urib qoʻydi. — Yozib oldingmi?

Bahrom zarbadan choʻchigandek titrab ketdi. Qoʻli silkinib, telefon barmoqlari orasidan tushib ketishiga sal qoldi. U uni ushlab qolib, koʻksiga bosdi, soʻng sekin Sanjarga uzatdi. Ekrandagi videoyozuvda: Dilnoza siyqalangan linoleum ustida tizzalab oʻtirardi, boshi Sanjarning oyoqlari orasida harakatlanardi. Kamera tebranardi — Bahrom tasvirga olayotganida qoʻllari titragandi.

Lekin hamma narsa aniq koʻrinardi — uning soch turmagi, koʻftasi, qutoqni qamrab olgan ogʻzi.

Sanjar telefonni olib qaradi. Labining bir cheti yuqoriga koʻtarildi. U videoni varaqlab, uning boshi ayniqsa tez harakatlanadigan, Dilnozaning sochlarini ushlab og’zini amdek ishlatgan lahzalarda toʻxtatdi. U tovushni eshitdi — hoʻl, hoʻplagan, Dilnoza bostirishga urinayotgan sekin inqillashlar. Uning qutog’i yana taranglashdi.

— Chiroyli, — dedi u. — Huddi operatordeksanku. Na mening yuzim, na... — u kulib qoʻydi, — faqat ustozni o’zi. Aʼlo.

Bahrom indamasdi. Koʻzlari — Dilnoza qolgan sinf eshigiga, qaytib Sanjarga, telefonni solib qoʻygan choʻntagiga chopardi.

— Menga tashlab ber, — Sanjar telefonini uzatdi.

Bahrom barmogʻi bilan ekranga bir necha bor bosdi, yuborish tugmasiga tusholmay, yana bosdi. Fayl ketdi. Sanjar tekshirdi — video joyida, galereyada, mashgʻulotdagi surat va mem skrinshoti orasida. U telefonni choʻntagiga soldi.

— Qoyil, — dedi Sanjar. — Men aytmagunimcha hech kimga tarqatma. Bu faqat ikkimiz uchun. Tushundingmi?

Bahrom bosh silkidi. Uning tomogʻi silkinib, yutindi.

— Boʻldi, — Sanjar burildi. — Ketaver.

Bahrom nimadir demoqchidek yana bir soniya turdi. Soʻng burilib, ryukzak tasmasini toʻgʻrilagancha chiqib ketdi. Uning qadamlari boʻsh koridorda aks-sado berdi.

Keyingi kun — dam olish kuni. Dilnoza kech uyqudan uygʻondi. Quyosh allaqachon tepaga koʻtarilgan, nuri pardalar tirqishidan uning yostigʻiga, yuziga tushardi. Eri ertalab ketgandi — tushlikka qaytaman degandi. U oʻrinda yotar, shiftga tikilardi va bir necha daqiqa nima uchun boshi bunchalik ogʻriyotganini eslay olmadi. Loxas, boʻgʻiq ogʻriq — xuddi ichkilikdan keyingi bosh ogʻrigʻidek, lekin u ichmagandi.

Soʻng esladi. Sinf xonasi. Tizzalari ostidagi linoleum. Boʻr va ter hidi. Sanjarning qutog’i ogʻzida— shoʻrxok, issiq, tilda titrayapti. Qancha choy bilan ham yuvib ketkazolmagan maza — u ogʻzini uch marta chayqadi, tishlarini ikki bor tozaladi, barbir uxlashga yotganida tanglayida buni his etgandi. Tizzalari hali ham ogʻrirdi — qattiq linoleumdan qolgan qizil izlar, u hammomda eshikni qulflab tomosha qilgan izlar.

U oʻrnidan turdi. Oshxonaga oʻtdi. Choynakni qoʻydi. Tungi koʻylagini yechib yengil koʻylak-lozim kiyib oldi. Stolga oʻtirdi. Telefon shakardon yonida yotardi — qora, sukunatli, ekranida hali ham tuzatmagan yoriq bilan. Choynak gʻullay boshladi. Deraza ortida — issiq, boʻsh koʻcha, dam olish kunining jimjitligi.

Ekran yondi. Xabar. Ismsiz raqamdan — lekin u tanidi. Sanjar.

Dilnoza telefonni oldi. Barmogʻi ekran ustida muallaq qoldi. U yuragi — yoʻq, yuragi emas, pastroqda, qornida nimadir tugun boʻlib qisilganini his qildi. U xabarni ochdi.

Video.

U ijro

etish tugmasini bosdi. Ekranda — uning oʻzi. Sinf xonasi. Orqa fonda «Oʻlik jonlar» boʻyicha oʻzining sxemasi chizilgan doska — koʻrsatkichlar, doiralar, uning husnixati. U tiz choʻkib turardi. Soch turmagi tebranardi. Boshi Sanjarning oyoqlari orasida. Tovush — u juda yaxshi eslaydigan hoʻl, maromli, hoʻplagan tovush. Soʻlak. Ogʻir nafas. Tizzalari ostidagi linoleum gʻijirlashi.

Dilnoza telefonni stolga tushirib yubordi. Uni ushlab, koʻksiga bosdi. Oshxonaga koʻz yugurtirdi — eshik yopiq, deraza yarim ochiq, parda shabadadan tebranardi. Hech kim yoʻq. U yolgʻiz. Choynak qaynadi va oʻchdi, lekin u oʻrnidan turmadi.

U yozdi. Harflar chalkashdi, oʻchirdi, qayta yozdi. Barmoqlari titrar, ikki marta tugmalarga tusholmay qoldi.

«Senga yana nima kerak? Biz kelishgandik-ku. Nima uchun tasvirga olding? Hoziroq oʻchir.»

Yuborildi. U ekranga tikildi. Telefon tebrandi — bir necha soniyadan soʻng, bular daqiqalardek tuyuldi.

«Uyingiz yonidagi bogʻga keling. Hoziroq. Kelmasangiz — video eringizga ketadi. Kelsangiz — asl nushasini beraman.»

Dilnoza koʻzlarini yumdi. Barmoqlari telefonni shunchalik qattiq siqdiki, boʻgʻimlari oqarib ketdi. U bir daqiqa avval koʻrgan video — Sanjar shunchaki oʻchirib unuta oladigan narsa emasdi.

U oʻrnidan turdi. Tuflisi — eshik oldida, kechagisi, kichik poshnalida. U eshikni qulflamay uydan chiqdi. Uyi yonida — kichik bogʻ. Eski tut daraxtlari, yasemin tupi, shagʻal sepilgan soʻqmoq. Dilnoza markaz tomonga yurdi. Boʻshliq — dam olish kuni, tush vaqti, issiq. Hatto it yetaklaganlar ham yoʻq. Quyosh tepadan kuydirar, ter boʻynidan pastga, koʻylak yoqasi ostiga oqardi.

Telefon jiringladi. U koʻtardi. Qoʻllari titrardi.

— Men uzoq burchakdaman, — Sanjarning ovozi. Bosiq, xotirjam, goʻyo u uni sayrga taklif qilayotgandek. — Eski shpildor (ishkom) yonida. Qayerdaligini bilasiz.

U bilardi. Bogʻning tashlandiq burchagi, hatto mahalla bolalari ham kamdan-kam boradigan joy — qalin tup ortida yashiringan, soyali joy. U har bir qadamda ortiga oʻgirilib oʻsha yoqqa yurdi. Soʻqmoq torayib, oʻt bosgandi. Shoxlar yalangʻoch qoʻllariga urilib, qizil izlar qoldirardi. Nafasi tezlashdi. Yuragi tomogʻida urardi.

Daraxtlar ostida, yozilgan milliy toʻshak — ingichka, oʻtdan toʻqilgan toʻshak ustida Sanjar oʻtirardi. Ustida mayka va kalta sport shortigi. Yonida — naqshli dasturxon, ustida bir shisha suv va telefon. Barglar soyasi uning yuziga, yalangʻoch tizzalariga, toblangan oyoqlariga tushardi. U bu yerga hordiq chiqargani kelgandek koʻrinardi — boʻshashgan, ishonchli, koʻzlari yarim yumilgan. Oyoqlari uzatilgan va ularning orasida — bit narsa boʻrtiq koʻrinib turardi.

Dilnoza yaqinlashdi. Ikki qadam berida toʻxtadi. Tuflisi oʻtlarga botdi. Koʻylagi terdan ortiga yopishgandi. Sochlari yigʻilgan, lekin tolalari ajralib, chakkasiga yopishgandi.

— Videoni ber, — uning ovozi oxirida uzilib ketdi. U oʻzining titrayotganini eshitdi va bundan oʻzidan nafratlandi.

Sanjar shoshilmadi. Telefonni olib, galereyani ochdi, ekranni unga oʻgirdi. Video — oʻsha video. Fayl nomi — raqamlar toʻplami, sana va vaqt. U o’zining soch turmagini, koʻftasini, uning tizzasidagi qoʻlini koʻrdi.

— Yagona nusxasi, — dedi u. — Beraman. Lekin... — u shortigiga qaradi, u yerda boʻrtiq yanada boʻrtib chiqqandi, — qutog’im bugun hech tinchimayapti. Hech narsa yordam bermayapti. Uni tinchlantirsangiz video sizniki. Umrbodga.

Dilnoza unga qaradi. Uning yuziga kichik istehzo bilan qaradi. Uning qoʻllariga — kuchli, toblangan, tizzalarida yotgan qo’llariga. Uning shortigiga, u yerda qutog;i matoni koʻtarib turardi. U kecha ogʻzida qanday his qilinganini esladi — issiq, qattiq, titrayotgan, tili bilan yalashidan avval uning uchidagi tomchini esladi.

Dilnozaning qoʻli koʻtarildi va Sanjarning yuziga shapaloq boʻlib tushdi.

Qattiq ovoz chiqdi. Sanjarning boshi yon tomonga ogʻdi. Yuzida qizil dogʻ yoyildi. Lekin u gʻazablanmadi. U sekin oʻgirildi, Dilnozaning ikki bilagidan ushladi va oʻziga tortdi. Dilnoza qo’lida og’riq sezdi.

— Eringiz videoni koʻrishini xohlaysizmi? — ovozi bosiq, tekis. — Nima boʻlishini bilasizmi? U bu videoni koʻradi — va tamom. Oila, uy, ish. Hammasi. Tugaydi. Buni tushunyapsizmi?

Sanjarning barmoqlari uning bilaklarini qisdi. Sanjaring nafasini — yaqin, issiq, yalbiz hidli nafasini his etdi.

— Men murakkab hech narsa soʻramayapman, — dedi u. — Shunchaki avval qilib yurgan ishingizni qiling va videoni olib keting. Umrbodga. Men soʻzimda turaman.

U Dilnozani bilaklaridan ushlab dasturxon tomonga tortdi. Dilnoza qarshilik koʻrsatmay ortidan ergashdi. Oyoqlari oʻtlarga chalkashdi. Ular dasturxonga oʻtirishdi — mato tizzalari ostida salqin, oʻt va chang hidli kelardi. Sanjar shortigini tushirib, bir chetga otdi. Sanjarning qutog’i tik turardi — toʻgʻri, toʻq tusli, uchida namlik bilan, biroz titrab.

— Qani, — dedi u. — Boshlang.

Dilnoza unga qaradi. Soʻng suv shishasi yonida yotgan telefonga. Soʻng — daraxtlar ortidagi soʻqmoqqa, u yerdan kimdir oʻtib qolishi mumkin edi.

U qoʻlini uzatdi. Barmoqlari qutoqni ushladi. Teri — issiq, silliq, barmoqlar ostida titrayotgan. U qutoq uning kaftida silkinayotganini his qildi va barmoqlari mahkamroq qisildi. U qoʻlini yuqoriga-pastga, sekin harakatlantirdi. U qutoqni qoʻli bilan harakatlantirarkan, yon tomonga — daraxt tanasiga, poʻstloq boʻylab oʻrmalayotgan chumoliga qaradi.

Qayerga boʻlsa ham qarardi, faqat Sanjarga qaramasdi.

Sanjar pastga — uning qoʻliga, uning barmoqlariga qaradi.

— Shunday qilsak kechgacha qolamiz, — dedi u. — Odamlar kelib qolishi mumkin. Ustoz, tezroq bo’ling. Ogʻzingizdan foydalansangiz bo’lardi. Qoʻl bilan uzoq davom etadi.

Dilnoza choʻchib tushdi. «Odamlar» — bu soʻz unga qattiq ta’sir qildi. Kimdir soʻqmoq boʻylab oʻtishi, uni bu yerda, dasturxon ustida, oʻquvchisining qutog’i qoʻlida boʻlganini koʻrib qolishi mumkin. Uning qoʻshnisi. Uning eri.

U emaklab tiz choʻkdi. Koʻylagi koʻtarilib, yengil uy ishtoni ko’tiga tarang yopishdi. U boshini egib, qutoqni ogʻziga oldi.

Hoʻl, issiq maza — shoʻr, biroz ter va oʻt hidi bilan.. U boshini harakatlantirib, tili bilan uchini aylantirib, soʻng qutoq tanglayiga tiralguncha chuqurroq oldi. Tezroq tugashi uchun. U qutoqni asosidan uchigacha yaladi, tomirlar titrashini tili ostida his qilib, soʻng qayta ogʻziga olib, yonoqlarini tortib so’rib, tili bilan ishlay boshladi. Soʻlak oqib, dasturxonga tomib, naqshli matoga singib ketardi.

Dilnoza emaklab, ko’ti yuqoriga koʻtarilgan, koʻylak belida yigʻilgan holatga keldi. Yengil ishton sonlariga tarang tortilgan va mato uning tursiki qanday joylashganini bilintirib turardi. Yonidan oʻtgan har qanday odam daraxt ostida emaklab turgan, boshi birovning oyogʻi orasida boʻlgan, koʻylagi koʻtarilgan ayolni koʻrib, uni shunchaki mijozga xizmat koʻrsatayotgan fohisha deb oʻylardi.

Sanjar boshini ortga tashladi. Nafasi tezlashdi. U pastga — uning tebranib turgan sochiga, egar kabi egilgan beliga, koʻtarilgan ko’tiga, qutoqni qamrab olgan ogʻziga, iyagidan oqayotgan soʻlakka qarardi. Qutog’i Dilnozaning soʻlagidan

yaltirardi — hoʻl, sirgʻanchiq, toʻq tusli bo’ib qolgandi.

Sanjarning qoʻli uning ko’tiga, koʻylak ostiga sirgʻaldi. Barmoqlari yengil ishton chetini topdi, ichkariga tiqdi— u Dilnozaning yalangʻoch terisiga tekkanini his qildi, issiq va quruq. U barmogʻi bilan uning ko’tini orasini paypaslab, ichkariga tiqdi. Barmogʻi bilan amini ho’l bo’lib ketganini his qildi, bitta barmog’ini ichgariga tiqdi va Dilnoza tovush chiqardi. Qattiq emas — aksincha, ogʻzidagi qutoq tufayli boʻgʻiq pichirlash. Dilnozaning tanasi siltandi. Sanjarning qoʻlini olib, yerga itarib yotqizdi.

Lekin qutoq so’rishda davom etdi. U toʻxtay olmasdi — agar toʻxtasa, Sanjarga qarashi, oʻylashi, his qilishi kerak boʻlardi.

Dinoza davom etdi — endi Sanjar orqani yerga qo’yib yotar, oyoqlari kerilgan, Dilnoza esa ularning orasida bukilgan holda, qutoq so’rardi. Boshi yuqoriga-pastga harakatlanardi. Soʻlak pastga oqib, dasturxonga tomardi. Sochlari tarqab, hoʻl chakkalariga, yuziga yopishgandi. U yalardi, so’rardi, yutardi. Tezroq boʻlishi uchun. Tugashi uchun.

Video uniki boʻlishi va u ortiq unga tegmasligi uchun.

U tili bilan uchini aylantirdi, ogʻziga sigʻmaganini qoʻli bilan harakatlantirib, soʻng qayta, chuqurroq, tomogʻigacha yutdi. Qutoq tomogʻiga tiraldi va koʻzlari yoshlandi. Soʻlak iyagidan, Sanjarning moyaklaridan pastga oqardi. Dilnozati qilardi, yoʻtalardi, lekin toʻxtamasdi — qayta yutib, tili bilan harakat qilardi.

Ko’ti yuqoriga koʻtarilgan, koʻylagi beligacha yigʻilgandi. Yengil ishton sonlariga tarang tortilgan va uning orasida u his etadigan, lekin tan olgisi kelmaydigan hoʻl dogʻ bor edi. Tuflilari yechilib, yonida oʻtlar orasiga otilgandi. U — uyi yonidagi bogʻda, oʻquvchisining oyoqlari orasida emaklagancha turardi. Davomi bor