Mening ustozim 9-qism

9-qism

Quyosh eski tut daraxtlari shoxlari ustida koʻtarildi, lekin kun issiq emasdi. Kuzgi iliqlik — yumshoq, mayin — terini zoʻrgʻa isitadi. Bogʻning nurlar zoʻrgʻa yetib boradigan soyali burchagida havo salqin, qurigan oʻt hamda changli tuproq hidi bilan toʻla. Bu yerda, begona koʻzlardan yasemin tupi bilan toʻsilgan yozilgan dasturxonda ikki tana bir maromli, muqarrar mexanikada birlashgab.

Sanjar orqasi bilan yotar, oyoqlari kerilgan, shortigi tizzalarigacha tushirilgan. Qutog’i — qattiq, biroz yuqoriga egilgan — soʻlakdan yaltirardi. Dilnoza uning sonlari orasida emaklab tiz choʻkib turardi, boshi bir maromda tushib-chiqardi. Uning toʻq rangli soch turmagi harakatga mos ravishda tebranar, qizil koʻylagi esa beligacha koʻtarilib, yengil lozimini ochib qoʻygandi.

Sanjar qoʻlini uzatib, barmoqlarini uning sochlariga tiqdi va tezlikni belgilashga urindi — sekinroq, chuqurroq. Uning sonlari biroz yuqoriga silkinib, qutoqni Dilnozaning ogʻzi tomonga surardi.

— Zo’r, ustoz... Yana… — tishlari orasidan shivirladi u va uning ovozi — bosiq, xirillagan — bogʻning salqin havosida titrardi.

Dilnoza javob bermadi. Uning ogʻzi band edi. U bir maromda, yonoqlarini tortib, tili bilan qutoq uchini aylantirib, goh tezlashib, goh sekinlashib ishlayotgandi. Lekin uning ichida issiq, toʻlqin koʻtarilardi — u oyoqlari orasida namlik paydo boʻlayotganini, qornining pastki qismi taranglikdan ogʻriyotganini his qilardi. U buni yashirish uchun sonlarini mahkam qisib oldi. Biror tovush, biror inqillash chiqarmadan og’zi bilan ishlardi.

U tushunardi: bu shunchaki tugamaydi. Sanjar osonlikcha qanoatlanadiganlardan emas. Uning sochlaridagi barmoqlari shundan dalolat berardi — Sanjar ushlab turar, nazorat qilar, qoʻyib yubormasdi. Dilnoza taktikaning oʻzgartirishga qaror qildi. Yakuniga yetkazib, tugatmoqchi bo’ldi.

Dilnoza qutoqni ogʻzidan chiqardi. Barmoqlari qutoqning asosini ushladi va u terini yuqoriga-pastga — tez, mahkam, kaftini uchida aylantirib harakatlantira boshladi. Soʻng pastga tushdi. Lablari uning moyaklariga tegdi — issiq, tortilgan. U tili bilan chap moyakni aylantirib, ogʻziga oldi, ehtiyotkorlik bilan yutib, bir vaqtning oʻzida tezlikni kamaytirmay qoʻli bilan qutoqni harakatlantirardi. Uning tili — hoʻl, issiq — bujmaygan teri boʻylab aylanar, goh emib, goh asosini yalardi.

Sanjar buni kutmagandi. Uning sonlari silkinib ketdi, tomogʻidan qisqa, boʻgʻiq tovush chiqdi — stonk emas, lekin shunga yaqin. Uning sochlaridagi barmoqlari mahkamroq siqildi, tirnoqlari quloqlari ortidagi terini tirnadi.

— Blya... — dedi u xirillab.

Dilnoza toʻxtamadi. U oʻng moyakka oʻtdi, oʻpdi, yaladi, ogʻzi bilan yutdi, bir vaqtning oʻzida ikki qoʻli bilan qutoqni tez, bilaklarini aylantirib harakatlantiraverdi. U tanaffussiz, xuddi tezlikdan uning ozod boʻlishi bogʻliqdek ishlayotgandi. Soʻlak qutoq boʻylab oqib, terini hoʻllardi va hoʻl, hoʻplagan tovushlar bogʻdagi sukunatda bir maromda, uzluksiz eshitilardi.

Dilnoza oʻz maqsadiga erishdi.

Sanjar taranglashdi. Qornidagi mushaklar boʻrtib chiqdi, sonlari koʻtarildi, pressi qotdi. Nafasi — uzuq-yuluq, tez — qisqa xirillashga aylandi. Qutoq titrab-titrab, birinchi quyuq otilib chiqish yuqoriga urildi — Dilnozaning sochlariga tushib, soch turmagi asosidagi toʻq rangli tolalarni oq, quyuq massa bilan qopladi. Ikkinchisi — kuchsizroq — uning yuziga tushib, iyagiga oqdi. Uchinchisi — suyuqroq — uning barmoqlariga, dasturxonga, bosilgan oʻtga tomda.

Sanjar ogʻir nafas olgancha boʻshashdi. Qoʻllari boʻshashib, tanasi boʻylab tushdi. Koʻkragi koʻtarilib-tushardi.

Dilnoza qaddini rostladi. Tizzalariga oʻtirib, kaftining orti bilan iyagini va yuzini artdi. Barmoqlaridagi urugʻni — issiq, quyuq — oʻtlarga artdi. U Sanjarga qaramasdi. Koʻzlari — qizargan, pastki qovoqlari ostida surkalgan tush bilan — atrofdan qidirardi. Yasemin tupi. Tashlandiq ishkom. Shagʻalli soʻqmoq. Boʻshliq. Hech kim yoʻq.

U sekin oyoqqa turdi. Tizzalari — chang va oʻt izlari bilan — ogʻrirdi. Tanasi charchoqdan gʻuvillardi. U bir narsani xohlardi: ketish, unutish, bu kunni xotirasidan oʻchirish. Uning orti Sanjarga oʻgirilgandi,u soʻqmoq tomonga birinchi qadamni tashlagandi.

Lekin shu payt ikki kaft uning koʻkragiga tushdi — koʻylak ustidan, toʻgʻridan-toʻgʻri byustgalter ustiga. Barmoqlar yumshoq goʻshtni siqdi. Bir vaqtning oʻzida issiq lablar ortdan uning boʻyniga — aynan tomirlar boʻrtgan joyga, quloq ostidagi botiqlikka, butun tanaga elektr toki yuguradigan nuqtaga yopishdi.

Dilnoza butun tanasi bilan choʻchib tushdi. U bu hidni tanidi. Sanjar.

U tirsagi bilan uni keskin itardi, bir qadam oldinga tashlab, ortiga oʻgirildi.

— Bas! — uning ovozi uzilib ketdi. — Boʻldi. Biz kelishgandik.

Sanjar uning roʻparasida turar, kaftining orti bilan labini artardi. Uning shortigi hali ham tushirilgandi. Uning oyoqlari orasidagi aʼzo — boʻshashmagan, tinchlanmagan — bir daqiqa avvalgidagidek qattiq tik turardi. Yuqoriga qaratilgan, qorniga tiralgan, ustidagi teri soʻlak va sperma aralashmasidan yaltirardi. Aʼzo uchi — shishgan, toʻq pushti — soyada yaltirab turardi.

Dilnoza nigohini tushirdi. Qotib qoldi.

U Sanjarning qutog’ini bir necha bor koʻrgandi. Lekin har safar bir xil hayrat: u erining aʼzosidan kattaroq. Yoʻgʻonroq, uzunroq, aniq uchi va pastki tomonida har bir yurak urishida titraydigan boʻrtgan tomiri bor. Hozir ham, u boʻshashganidan soʻng ham, u tik turardi — qaysar, yotishni xohlamasdi. Bu Dilnoza oʻrgangan narsa emasdi. Erida bir martadan soʻng — boʻldi, tayyor, uxlash mumkin. Bu esa...

— Sen... Sen nima... — u gapini tugatmaydi.

— Yoʻq, — Sanjar kulib qoʻydi, kafti bilan qornini siladi. — Uxlamadi. Vaʼda bajarilmadi.

— Men bir marta qildim-ku... — u toʻxtadi, koʻzlarini olib qochdi. Boʻynidagi tomirlar yanada boʻrtib chiqdi. — Boʻldi. Ortiq qilmayman. Qolgani — oʻzing.

Sanjar javob bermadi. U egilib, dasturxondan telefonni oldi. Galereyani ochdi. Ekranni Dilnozaga oʻgirdi.

Ekranda — u. Tizzalab oʻtiribdi. Sinf xonasida. Yuzi aniq koʻrinib turibdi, tepadan rakurs, tovush yoqilgan.

— Bunday boʻlmaydi, — dedi u bosiqlik bilan. — Yoki davom etamiz, yoki bu eringizga ketadi. Hozir. Toʻgʻridan-toʻgʻri xabar bilan.

Dilnoza tishlarini qisdi. Qoʻllari musht boʻlib tugildi, tirnoqlari kaftiga botdi. U ekranga, oʻz yuziga, ortiga, yelkasi ortidagi sinf xonasiga qaradi. Soʻng — unga.

— Ogʻzimga ortiq olmayman, — dedi u sekin, lekin qatʼiy.

Sanjar yelka qisdi.

— Yaxshi. Unda shunchaki yechining. Men sizni koʻkragingizga qarayman, oʻzim harakat qilaman — va tezda tugataman. Tezroq boʻladi.

Dilnoza indamadi. Nigohi uning qoʻlidagi telefon va uyga olib boradigan soʻqmoq orasida chopardi. U qochib ketishi mumkin edi. Lekin video unda qolardi. Va eri... U bunga yoʻl qoʻya olmaydi.

— Yaxshi, — dedi u amallab. — Faqat... Byustgalterni yechmayman.

— Yaxshi, — Sanjar bosh silkidi. U dasturxonga oʻtirdi, sekin oyoqlarini yon tomonga kerdi. Qutoq qornidagi mayka matosiga tiralib, tik turardi. — Qani. Koʻrsating.

Dilnoza uning roʻparasida turardi. Qoʻllari — titrayotgan

— qizil koʻylagi etagiga tushdi. U sonlaridagi matoni ushladi. Va sekin yuqoriga tortdi.

Etagi koʻtarildi. Avval — sonlar, oq teri, yengil uy ishtoni. Soʻng — qorin. Sutdek oq, yumshoq, kichkina va tartibli kindik botiqligi bilan. Soʻng — oq paxta byustgalterning pastki cheti. Oddiy toʻrli planka, biroz taranglashgan.

U koʻylakni boshi orqali yechib oldi. Toʻq sochlari yoqa orqali oʻtdi, bir necha tolasi terlagan boʻyniga yopishdi. U koʻylakni bir chetga otdi — u oʻtlar ustiga qizil dogʻ boʻlib tushdi.

U Sanjarning roʻparasida yengil ishton va oq büstgalterda turardi. Yelkasi va qornidagi teri — oq, deyarli tobda toblanmagan, umrov suyagidan pastda hol bilan qoplangan. Byustgalter — oddiy, naqshsiz, kiyishdan biroz sargʻaygan. Undagi koʻkraklar — toʻla, qomati uchun ogʻir — matoni taranglashtirib turar va soʻrgʻichlar paxta mato orqali ikkita toʻq nuqta boʻlib koʻrinardi. U Sanjarga bir qadam tashladi. U oʻtirardi va qoʻli qotog’ni ushlab, terini sekin yuqoriga-pastga harakatlantira boshlagandi. Uning koʻzlari — qisilgan — uning tanasi boʻylab sirgʻalardi: umrov suyagidan koʻkragiga, koʻkragidan qorniga, kindigiga, ishton chetiga.

Lekin o’tirish oʻrniga Sanjar toʻsatdan sakrab turdi. Bir harakat bilan Dilnozani ortiga itardi. Dilnoza dasturxonga, orqasiga yiqildi. Havo oʻpkasidan chiqib ketdi. U munosabat bildirishga ulgurmasidan avval Sanjar uning ustiga chiqdi — Dilnozaning ustiga oʻtirib, kerilgan oyoqlarini tizzalari bilan ajratdi, oʻz ogʻirligi bilan bosdi.

— Ey! — u kaftlarini uning sonlariga tiradi. — Biz bunday kelishmadi...

— Chidang, — boʻldi u gapini. — Hozir boʻshanaman — va qoʻyib yuboraman.

U qutog’ini qoʻli bilan ushlab, pastga tushirdi, Dilnozaning koʻkraklari orasiga tiqdi. Byustgalter emchaklarni bir-biriga mahkam qisib turar va ularning orasida tor, tarang tirqish hosil boʻlgandi. Qutoq u yerga kirdi — Sanjar sonlari bilan itarildi va qutoq uchi uning boʻynidagi botiqlikdan koʻrinib, soʻng ortiga qaytdi. Byustgalter matosi pastdan va koʻkrakning yumshoq goʻshti yon tomondan — barchasi birgalikda issiq, tarang kanal hosil qilgandi.

Soʻlak yetarli emasdi. Teri teriga ishqalanar va Dilnoza taranglikdan yuzini burishtirdi. Lekin Sanjar toʻxtamadi. U kaftlarini uning koʻkragiga qoʻydi — byustgalter ustidan — va siqdi, ularni ichkariga bosib, kanalni zichlashtirdi. Barmoqlari yumshoq matoni va uning ostidagi goʻshtni siqardi. Qutoq uchi koʻkraklar orasida paydo boʻlar va yashirinardi, har safar uning iyagiga tegardi.

— Blya, buncha yumshoq, — deb gʻulduradi u, Dilnozaning yuziga qaramay.

U harakat qilardi. Qutoq koʻkraklar orasida yurardi — oldinga-ortga, oldinga-ortga. Surʻat — oʻrtacha, lekin tezlashardi. Har bir itarish — bu siqish, ishqalanish, bosim. Dilnoza uning ostida yotar, qoʻllari dasturxon matosiga yopishgandi. U yuzini oʻgirdi, labini tishladi. Lekin tanasi — tanasi xiyonat qilardi. Oyoqlari orasida, yengil ishton ostida issiq va hoʻl boʻlib borardi. Qornining pastki qismi tugun boʻlib qisildi. U pastki labini shunchalik qattiq tishladiki, tilda temir mazasini his qildi.

U biror tovush chiqarmasdi.

Lekin barbir sekin, boʻgʻiq tovush sirgʻalib chiqdi — inqillash emas, lekin Sanjar emchagini ayniqsa qattiq siqqanida va qutoq uchi uning iyagiga tiralguncha chuqur itarganida qisqa burun nafasi chiqdi.

Sanjar yon tomonga intildi. Qoʻli dasturxondagi suv shishasini topdi. U qopqoqni tishlari bilan ochdi, shishani egdi va suvni uning emchagiga quydi — toʻgʻridan-toʻgʻri koʻkraklar orasiga, qutoqqa, byustgalter matosiga. Sovuq suv yoyilib, paxtani hoʻlladi, uni yarim shaffof qildi. Soʻrgʻichlar hoʻl oq mato orqali koʻrinib turardi — ikkita toʻq shishgan dogʻ. Suv qovurgʻalar boʻylab, yon tomonga oqib, dasturxonga singib ketardi.

Sanjar egildi, tilini chiqardi va bir emchak boʻylab oʻtkazdi — hoʻl byustgalter ustidan, pastki chetidan soʻrgʻichgacha, uni aylantirdi. Soʻng boshqasiga. Suv va soʻlak aralashib ketdi. U qaddini rostladi va qayta emchaklarni ushladi, ularni qutog’ii atrofida yanada mahkamroq siqdi. Uning bosh barmoqlari mato orqali soʻrgʻichlarni topdi va ularni aylantirib siladi.

Endi — suv bilan — ishqalanish yoʻqoldi. Qutoq koʻkraklar orasida oson, deyarli qarshiliksiz sirgʻalardi. Sanjar tezlashdi. Uning sonlari tez, qisqa harakatlanar, qorni taranglashar, nafasi uzuq-yuluq boʻlardi. Byustgalterning hoʻl paxtasi har bir itarishda hoʻplagan tovush chiqarardi.

— Hozir... — dedi u tishlari orasidan. — Hozir, biroz chidang...

Dilnoza harakatsiz yotardi. Qoʻllari musht boʻlib siqilgan, tirnoqlari dasturxon matosida izlar qoldirardi. Koʻzlari yumilgan. Suv uning boʻynidan, sochlaridan oʻtlarga oqardi. Uning koʻkragi tez-tez nafas olishdan koʻtarilib-tushar va Sanjarning har bir itarishi uning tanasini titratardi. Surkalgan tush yumilgan koʻzlari ostidagi toʻq doiralarni yanada quyuqlashtirardi. Sochlarida — birinchi martadan qolgan qotgan oq izlar. U labini shunchalik qattiq tishladiki, u oqarib ketdi.Sanjar soʻnggi silkinishni qildi — uch-toʻrtta tez, qattiq itarish, uni dasturxonga bosib, — va qutoq koʻkraklar orasidan chiqardi. U qutoqni yuqoriga qaratdi. Birinchi otilish — quyuq, ogʻir — uning yuziga, yanoq suyagidan iyagigacha tushib, qizil terini oq chiziq bilan kesib oʻtdi. Ikkinchisi — yumilgan chap koʻziga tushib, qosh va kipriklarni bulgʻadi. Uchinchisi — kuchsizroq — siqilgan lablariga tushib, ogʻiz chetiga oqdi. Dilnoza beixiyoriy ravishda yuzini oʻgirdi va toʻrtinchisi — soʻnggisi — qulogʻi va boʻyniga tushdi.

Sanjar uning boshi yoniga kafti bilan tiralgancha boʻshashdi. Uning nafasi — ogʻir, xirillagan. Sperma tomchilari Dilnozaning yuzi boʻylab — yanoq boʻylab, iyak boʻylab hoʻl byustgalterga oqib, suv bilan aralashardi.

Sukunat. Faqat tepadagi barglar shishirlashi va uzoqdagi tovush — devor ortida oʻtib ketayotgan mashina tovushi. Kuzgi havo — salqin, beparvo — hoʻl terini sovutardi.

Dilnoza yotardi. Qimirlamasdi. Koʻzlari yumilgan. Lablari ingichka chiziq boʻlib siqilgan va ogʻiz chetida — oq tomchi. Yuzidagi spermaʻ sekin-asta sovur va u buni — yopishqoq, ogʻir, qurigani sari terini tortadigan hisni tuyardi. Davomi bor...