Iliq va waffof nurlar yuzlarimni siypaladi. Tawqariga chiqib, tiriklik wabnamiga yuzlarimni chaydim. Söng, könglimga wukronalik tuyg'usini his qildim. Xonamga qaytib kirib örnimni yig'iwtirayotgandim, ham xonam tundagi kapalak aylanib-aylanib darpardada qönim topdi. Uzoq ötirib qoldim. Beixtiyor, kechagi kunni esladim. Eh esim qursin. Kecha juma oqwomi, ötganlarning ruhi poklari bir xovuch fotixaga ilhaq bölgan kun edi-ku. Ex, g'aflat chamanzorining ojiz qalb sohibasi! Oqwomdagi bedorlik bejiz emas ekanda.
Öyga botgancha yodim ayvonini bugun va kecha atalmiw hijob bn tösgan harir pardani ming bir istihola ila bir chetga surdim. Köz öngimda yillar davomida qalb chamanzorimning eng xilvat göwasiga singib ketgan, nafis bir suvrat sohibining ummon kabi betakror va ulug'vor siyrati nomoyon böldi.
Telefoning wodon musiqasi nihoyat köpdan beri öziga intiq qilgan wodiyonadan darak berdi.
Meni tabrikla, hoy qiz! Akang talaba endi!
Sizdan bu habarni ewitdimu, dunyolarga sig'may ketdim.
Qachon "eriysiz", dedim xursandchiligizga werik bölib.
Xudo xohlasa, dedingiz salobat bn.
Xudo unda hozir xoxladi, dedim hozirjavoblik bn.
Narigi tarafdan noroziroq ohangda:
Faqat, bugunmas, ertaga. Xöpmi degan ovoz.
Qaysarligim tutdi:
Yöq bugun "yuvamiz". Xudo hozir xohlayapti.
Siz battar norozilandingiz: